เลขาเฉินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป
เธอพยักหน้า ดูออกว่าหลินซื่อไม่อยากให้ใครมารบกวน พอเดินไปถึงหน้าประตู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจากด้านหลังดังขึ้นว่า “เธอก็ไปได้แล้ว”
เลขาเฉินหันขวับกลับมา
ในที่สุดหลินซื่อก็หมุนรถเข็นกลับมา มองเธอ ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์ แววตาสงบนิ่ง ไม่มีทั้งความโกรธและความสิ้นหวังจนเสียสติ
“คุณหลิน...” เสียงของเธอสั่นเครือ
“เครือกู้จบสิ้นแล้ว” หลินซื่อกล่าว “เธอยังสาว ไปหาที่ใหม่แล้วเริ่มต้นใหม่เถอะ”
“ฉันไม่ไปค่ะ” เลขาเฉินเอ่ย น้ำเสียงหนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลินซื่อมองเธอ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาก็เบือนสายตากลับไป ไม่ได้เกลี้ยกล่อมอีก
“ขอบใจนะ ช่วยเฝ้าประตูบานนี้ให้ฉันที” เขากล่าว “อย่าให้ใครขึ้นมา”
“คุณหลิน คุณ...”
“ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”
เลขาเฉินยืนอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังผอมลงไปมากของชายบนรถเข็น เธอรู้ว่าแม้เขาจะไม่พูดออกมา แต่ในใจคงเจ็บปวดไม่น้อย
เธอเองก็รู้สึกทุกข์ใจ อยากเกลี้ยกล่อมหลินซื่อ อยากปลอบโยนเขา แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้หลินซื่ออยู่ตามลำพัง
——
ตั้งแต่เช้าวันนี้ เปลือกตาของลู่จื้อกระตุกไม่หยุด หัวใจก็เต้นเร็วกว่าปกติมาก
เขาถูกชายชรากักบริเวณไว้ในโรงพยาบาลอย่างแนบเนียนมาครบ 9 วันแล้ว ตลอด 9 วันนี้เขาขาดการติดต่อกับโลกภายนอก ไม่ได้รับข่าวใด ๆ ทั้งสิ้น
เขารู้สึกว่าชายชราต้องปิดบังอะไรบางอย่างจากเขาแน่ ๆ...
หรือว่าทางคุณกู้เกิดเรื่องขึ้น?
เขาร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตลอด 9 วันนี้เขาหาทางออกไปทุกวิถีทาง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง เขาเคยลองล้วงคำตอบจากปากบอดี้การ์ดหน้าประตูและพยาบาลที่เข้ามาเปลี่ยนยาเว้นวันแล้ว แต่คนพวกนั้นทำเหมือนเป็นใบ้ ไม่ยอมพูดสักคำ
ลู่จื้อรู้สึกอยู่ตลอดว่าวันนี้จะต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาจึงพิงอยู่ตรงประตู คิดจะใช้วิธีเดิมแอบออกไป พูดดีด้วย ข่มขู่ด้วย ทั้งกับบอดี้การ์ดสองคน แต่ก็ไม่มีใครยอมขยับเขยื้อน