“จะไปไหน?” ลู่จื้อถามจากด้านหลัง
“ไปหาคุณชาย” โม่หลิงก้าวต่อโดยไม่หยุด
ถ้าเป็นวันปกติ เมื่อคุณชายบอกให้เขาอยู่ชั้นล่าง เขาคงเชื่อฟังอยู่ต่ออย่างว่าง่าย
แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากไปดูหลินซื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ลู่จื้อมองแผ่นหลังของเขา แต่ไม่ได้ขัดขวางอีก
เขาแกว่งแก้วเหล้าเปล่า รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ จางหาย ทว่าประกายในดวงตากลับลุกโชนด้วยแสงอันตรายบางอย่าง
เมื่อครู่เพียงชั่วพริบตา—ตอนที่หลินซื่อถูกสาดเหล้าจนเปียกไปทั้งตัว เขาขมวดคิ้วแล้วดึงคอเสื้อออกเพื่อระบายอากาศ
ลู่จื้อเห็นลำคอขาวซีด ลูกกระเดือกที่นูนขึ้นเล็กน้อย และไหปลาร้าบอบบางงดงามใต้เชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด
รวมถึงดวงตาเย็นชาคู่นั้น ซึ่งมีหยาดน้ำบาง ๆ เคลือบอยู่เพราะความอึดอัด
ในชั่วขณะนั้น จู่ ๆ ความปรารถนาที่ไม่เคยมีมาก่อนก็พลุ่งขึ้นในใจลู่จื้อ
เขาอยากรู้ว่า ตอนที่ดวงตาเย็นชาคู่นั้นของชายที่นั่งหลังตรงอยู่บนรถเข็นเสมอถูกย้อมเป็นสีแดง จะมีหน้าตาอย่างไร…
ความคิดนี้ผุดขึ้นกะทันหันและรุนแรงเกินไป จนทำให้เขาตื่นเต้นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่
รอบตัวคุณชายรองลู่ไม่เคยขาดคน ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ล้วนมีหลากหลายแบบ
แต่ทั้งหมดก็เป็นเพียงการเล่นละครตามสถานการณ์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสนใจใครคนหนึ่งอย่างรุนแรงถึงเพียงนี้