ลู่จื้อเลียมุมปาก ก่อนเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า เขาไม่สนใจสายตาเป็นปรปักษ์และดุดันของโม่หลิง ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา
จากนั้นก็ยื่นมือไปปิดจมูกกับปากของโม่หลิงอย่างกะทันหัน—
ร่างของโม่หลิงอ่อนยวบ ก่อนทรุดลงไป
ลู่จื้อรับตัวเขาไว้ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออกด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ห้องพักฝั่งตะวันออก ชั้นสาม มารับคนไปที ใช่ เขาถูกวางยา ตามหมอหลี่มา”
หลังวางสาย เขาก็พยุงโม่หลิงไปนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าประตูด้านนอก ไม่นานก็มีคนเข้ามายกตัวโม่หลิงออกไป
ประตูปิดลงอีกครั้ง ลู่จื้อจึงกลับเข้าไปในห้องน้ำ แล้วมองไปยังหลินซื่อที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ
หลินซื่อพยายามฝืนตัวลุกขึ้นนั่งได้แล้ว
หยดน้ำไหลจากปลายผม ผ่านแก้มซีดขาว ก่อนซึมหายไปในเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม
ลู่จื้อชื่นชมภาพตรงหน้าอย่างไม่คิดปิดบังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า “พี่กู้ คนงามที่บ้านพี่…ดุไม่เบาเลยนะ”