หลินซื่อมองชายสามคนที่หน้าซีดเผือดตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา หมดอารมณ์จะเสียเวลาพูดกับพวกเขาอีก
“พาตัวลงไป” หลินซื่อโบกมือ
คนของกรมบูรพาหลายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้ามา ลากชายทั้งสามซึ่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้นออกไป
ไม่นานนัก กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ก็ลอยคลุ้งไปทั่ว
หลินซื่อนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ยกชาที่เย็นชืดไปนานแล้วขึ้นจิบ รสขมฝาดแผ่ซ่านบนปลายลิ้น ช่วยกดความคลื่นเหียนที่ตีขึ้นมาถึงลำคอเอาไว้
นับตั้งแต่เหตุการณ์ไร้สาระเมื่อสามวันก่อน เขาก็จงใจหลบหน้าจ้าวเหิงอยู่บ้างอย่างไม่รู้ตัว ส่วนจ้าวเหิงก็ไม่รู้คิดอย่างไร ช่วงหลายวันนี้ไม่เพียงไม่มาหาเรื่องเขา กลับยังส่งหลักฐานความผิดของศัตรูมาให้ไม่น้อย
คนที่เคยคอยขัดขวางเขาทั้งต่อหน้าและลับหลัง ถูกกำจัดไปกว่าครึ่งภายในเวลาแค่สามวัน ส่วนที่เหลือก็ไม่อาจสร้างภัยคุกคามใดได้อีก
หวดไม้ใส่สักที แล้วค่อยให้พุทราหวานสักลูกอย่างนั้นหรือ?
หลินซื่อหัวเราะเย็นชา ก่อนถุยคำหนึ่งในใจ
“พันปี” สวี่เป่าปรากฏตัวขึ้นข้างกายอย่างไร้สุ้มเสียง แล้วกระซิบว่า “ทางตำหนักหลานเยวี่ยมีข่าวมา ทุกอย่างปกติดีขอรับ”
เขาลังเลเล็กน้อย “เพียงแต่...ช่วงเที่ยง องค์รัชทายาทส่งขันทีประจำตัวไปตำหนักหลานเยวี่ย อ้างว่าไปเยี่ยมเยียน คนของฝ่าบาทก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้เข้าไปแล้วขอรับ”
“รู้แล้ว” หลินซื่อวางถ้วยชา “ทางซูเหรินเฉิน ทำทุกอย่างตามเดิม ฝ่าบาทรับสั่งให้สงบจิตใจ ก็ให้เขาสงบจิตใจไปดี ๆ เรื่องกินอยู่ให้เป็นไปตามส่วนที่กำหนด ไม่ต้องกลั่นแกล้ง และไม่ต้องดูแลเป็นพิเศษ”
“ขอรับ”
หลินซื่อนวดหว่างคิ้ว ในใจผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ดูท่าตอนนี้พระเอกฝ่ายรุกกับฝ่ายรับจะติดต่อกันได้แล้ว
หลินซื่อปลอบใจตัวเองท่ามกลางความขมขื่น ดีมาก อย่างน้อยความสัมพันธ์ของพระเอกฝ่ายรุกกับฝ่ายรับก็ยังดำเนินไปตามปกติ เนื้อเรื่องพอจะดึงกลับมาได้บ้างแล้ว
---