หลินซื่อไม่ได้ตอบ
ซูหลิงเงยหน้าขึ้นมองเขา
“คุณพูดว่า ‘เป็นเพราะผมดูแลพวกเธอไม่ดีเอง ขอโทษนะ’”
“เจ็ดปีแล้ว ทุกปีคุณก็มา ไม่ว่าฝนตกหรือลมแรงก็ไม่เคยขาด”
“พี่เขย” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง “หลายปีมานี้ พ่อแม่กับฉันก็คิดได้แล้ว... พวกเราไม่โทษคุณ”
ลมหายใจของหลินซื่อสะดุดไปชั่วขณะ
ซูหลิงพูดต่อ เสียงสั่นเล็กน้อย “พวกเรารู้ดีว่าคุณรักพี่สาวฉันมากแค่ไหน อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น... เป็นเรื่องไม่คาดฝัน ไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่ควร... กักขังตัวเองไว้กับเรื่องนี้ถึงเจ็ดปี”
“ถ้าพี่ยังอยู่ เธอคงไม่อยากเห็นคุณทำร้ายตัวเองแบบนี้แน่”
หลินซื่อเงียบอยู่นาน จนแม้แต่ซูหลิงยังคิดว่าเขาคงไม่พูดอะไรแล้ว
แต่แล้วเธอก็ได้ยินเขาเอ่ยว่า “เธอประสบอุบัติเหตุระหว่างทางไปโรงพยาบาล”
“วันนั้นเธอตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนกับอีกสามวัน เธอจะไปตรวจครรภ์ ผมเป็นห่วงเลยจะไปด้วย เธอบอกว่าไม่ต้อง ให้ผมจัดการงานบริษัท ผมบอกว่าไม่ได้ ยังไงก็จะไปด้วยให้ได้”
“ถ้าวันนั้นผมไม่ให้เธอขึ้นรถของผม คนขับก็คงลงมือกับผมคนเดียว... เป้าหมายของพวกมันมีแค่ผมตั้งแต่แรก เธอกับลูกพลอยได้รับเคราะห์เพราะผม”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่ามือที่กำแน่นจนสั่นกลับเผยให้เห็นว่าในใจไม่สงบเลย
“ผมเป็นคนฆ่าพวกเธอเอง”
ขนตาของซูหลิงสั่นไหว
เธอมองหลินซื่อ มองใบหน้าด้านข้างที่ซีดขาวและข้อนิ้วที่กำแน่นจนซีด ในดวงตาเย็นชาคู่นั้น บัดนี้มีบางสิ่งกำลังแตกร้าวอย่างช้า ๆ
“พี่เขย” เธอยื่นมือไปวางบนแขนเขาเบา ๆ “ไม่ใช่นะ”