สองปีต่อมา
เขตพัฒนาทางตะวันตกของเมืองเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เสียงเครื่องจักรจากไซต์ก่อสร้างดังกึกก้องทั้งกลางวันกลางคืน
ความร่วมมือระหว่างเครือกู้กับเครือลู่ ในสายตาคนนอกเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ เงินทุนมาถึงรวดเร็ว ความคืบหน้าของโครงการก็เร็วกว่าที่คาดไว้มาก สื่อต่างพากันรายงานถึง “หัวใจดวงใหม่แห่งเมือง” ในอนาคต
เครือกู้ทุ่มทั้งทรัพย์สินและแรงกายแรงใจเกือบทั้งหมดลงไปกับโครงการ ดูเหมือนจะได้รับผลตอบแทนกลับมาเช่นกัน ตัวเลขในรายงานผลประกอบการรายไตรมาสดูดีขึ้นเรื่อย ๆ
มีเพียงหลินซื่อที่รู้ว่า วันที่ที่ดินผืนนี้จะเกิดปัญหาอยู่ไม่ไกลแล้ว
เครือกู้ สำนักงานของหลินซื่อ
เลขาเฉินยื่นแท็บเล็ตให้ตรงหน้าโต๊ะทำงาน “คุณกู้ ทางเครือลู่ส่งคำเชิญเข้าร่วมประชุมความคืบหน้าโครงการมาอีกแล้วค่ะ นี่เป็นครั้งที่สามของเดือนนี้แล้ว”
หลินซื่อเหลือบมองหน้าจอ คิ้วขมวดเล็กน้อย “ปฏิเสธไป”
“จะให้แจ้งเหตุผลว่าอะไรคะ?”
“บอกว่าผมยุ่งอยู่”
“ค่ะ”
นับตั้งแต่วันที่หลินซื่อยกเลิกสัญญากับโม่หลิงเมื่อสองปีก่อน เขาก็ไม่เคยเจอโม่หลิงอีกเลย
ส่วนลู่จื้อกลับยังคงตามตื๊อ จนหลินซื่อรำคาญแทบแย่
ไม่ว่าจะเป็นการประชุมโครงการ งานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจ หรือแม้แต่พิธีฉลองภายในเครือกู้ ขอเพียงมีหลินซื่ออยู่ ลู่จื้อก็จะ “บังเอิญ” โผล่มาเสมอ
จากนั้นก็มองเขาด้วยสายตาเหนียวหนืดแบบนั้น จนหลินซื่อขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เขาเคยส่งคนไปสืบอย่างลับ ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ความจริงคือ ตลอดสองปีนี้ลู่จื้อกับโม่หลิงไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย