พ่อบ้านออกไปแล้ว ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก
คนที่เดินเข้ามาคือโม่หลิง
บนตัวเขาแทบไม่มีส่วนไหนแห้งเลย ปลายขากางเกงเปื้อนโคลน เสื้อผ้าชุ่มฝนแนบติดร่าง ดูมอมแมมอยู่บ้าง
รอยเท้าเปียกชื้นหลายรอยปรากฏบนพรมตรงทางเข้า เขายืนนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าก้าวเข้ามา
หลินซื่อนั่งอยู่บนรถเข็น หันหลังให้เขาอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่
“คุณ...”
โม่หลิงเม้มริมฝีปาก ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังนั้นอย่างอาลัย โอบล้อมด้วยขอบตาแดงเรื่อ
หลินซื่อหมุนรถเข็นกลับมา
โม่หลิงก้มหน้าลงทันที ไม่กล้าสบตาหลินซื่อ
เขาอยากพบหลินซื่อ แต่ก็กลัวว่าจะเห็นความรังเกียจในดวงตาคู่นั้น
หลินซื่อไม่ได้สังเกตท่าทีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องที่จะทำอย่างไรให้เนื้อเรื่องกลับเข้าร่องเข้ารอยให้ได้มากที่สุด
ตามเนื้อเรื่องเดิม ลู่จื้อควรจะมาเอาตัวคนจากเขา แล้วพาโม่หลิงไป
แต่ตอนนี้ดูเหมือนลู่จื้อจะไม่ได้สนใจโม่หลิงเท่าไร กลับเอาแต่ข่มขู่และตามตื๊อเขาซึ่งเป็นตัวประกอบไม่หยุด
เดินตามเนื้อเรื่องเดิมคงไม่สำเร็จแล้ว เขาคงไม่ถึงกับต้องไปหาลู่จื้อด้วยตัวเองเพื่อส่งเมียให้หรอกนะ
ทำได้แค่เดินไปทีละก้าว
หลินซื่อรีบคิดทบทวน ในใจก็เริ่มตัดสินใจได้คร่าว ๆ ว่าจะจัดการเรื่องต่อจากนี้อย่างไร
เขามองโม่หลิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างกระวนกระวาย แล้วพูดตรง ๆ ว่า “สัญญาสิ้นสุดแค่นี้”
แสงไฟตกกระทบบนใบหน้า สะท้อนดวงตาดำสนิทคู่นั้น เย็นชาไม่ต่างจากตอนพบกันครั้งแรก
“เงินห้าล้านที่รับปากไว้ ฉันจะไม่เรียกคืน ส่วนค่ารักษาต่อจากนี้ของแม่คุณ ฉันจะรับผิดชอบจนถึงที่สุด”