หลังทบทวนเนื้อเรื่องจบ หลินซื่อก็ก้มมองขาของตัวเอง
ความพิการของกู้จิงหลานเป็นเรื่องจริง
เมื่อห้าปีก่อน คู่แข่งของเขาวางแผนจัดฉากอุบัติเหตุทางรถยนต์เพื่อแก้แค้น เหตุการณ์ครั้งนั้นพรากชีวิตภรรยาและลูกในท้องที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกของเขาไป ทั้งยังทำให้เส้นประสาทช่วงล่างเสียหายถาวร
เขาอาศัยอุปกรณ์พยุงช่วยให้ยืนได้ชั่วครู่ แต่เดินลำบาก ส่วนใหญ่จึงต้องใช้รถเข็น
กู้จิงหลานรักภรรยาและลูกมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่หาคนมาเป็นตัวแทนที่หน้าตาคล้ายภรรยาของตัวเองมาไว้ข้างกาย แล้วเอาแต่มองทั้งวันโดยไม่ทำอะไร
ต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดสองคนไปในชั่วข้ามคืน แถมตัวเองยังกลายเป็นคนพิการที่ไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีก เรื่องนี้ย่อมเป็นแรงกระแทกครั้งใหญ่สำหรับกู้จิงหลาน
เพราะเรื่องนี้เอง จิตใจของกู้จิงหลานจึงเย็นชาและบิดเบี้ยวเป็นพิเศษ
หลินซื่อคิดว่าการสวมบทประธานจอมบงการผู้มีจิตใจบิดเบี้ยวเป็นความท้าทาย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินมือเขา
แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดลงบนหน้าต่างบานใหญ่สูงจรดเพดาน นอกหน้าต่าง สวนเต็มไปด้วยกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ที่กำลังเบ่งบาน
นั่นคือดอกไม้ที่ภรรยาของกู้จิงหลานชอบที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่
หลินซื่อมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก ใบหน้าของกู้จิงหลานซีดขาวหล่อเหลา ดวงตาเย็นชา มุมปากเม้มลงเป็นนิสัย
ตอนนี้เป็นช่วงหลังจากหลินซื่อเพิ่งเลี้ยงดูโม่หลิงได้ไม่นาน พระเอกกับนายเอกพบกันในบาร์ตามเนื้อเรื่องแล้ว และต่างก็รู้สึกดีต่อกัน
ตั้งแต่ตอนนี้จนกว่าพระเอกจะปรากฏตัว ภารกิจของเขาคือกลั่นแกล้งนายเอก ทำให้นายเอกอับอาย เยาะเย้ยให้อีกฝ่ายเสียหน้า...
แค่ขยับปากพูด หลินซื่อคิดว่าไม่มีทางยากสำหรับเขา คอยดูฝีมือก็แล้วกัน!
——
ราตรีมาเยือน