หลังโม่หลิงจากไป หลินซื่อก็บังคับรถเข็นกลับไปยังห้องหนังสือ ล็อกประตู แล้วจึงปล่อยไหล่ที่เกร็งค้างให้ผ่อนคลายลง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ต้องคอยทำสายตาเย็นชาและวางอำนาจอยู่ตลอดเวลาก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ดูท่าเขาคงไม่มีพรสวรรค์ในการเป็นประธานจอมเผด็จการจริง ๆ
เมื่อครู่เสื้อผ้าของนายเอกทำเอาเขาตกใจไม่น้อย ดูท่าคราวหน้าคงต้องเตือนพ่อบ้านให้ซื้อชุดปกติสักหน่อย... พ่อบ้านคงไม่คิดว่าเขากำลังเล่นอะไรพิสดารอยู่หรอกนะ?
หลินซื่อมีความทุกข์แต่พูดไม่ออก ได้แต่กลืนคำพูดลงคออย่างอึดอัด
บนโต๊ะมีเอกสารวางแผ่อยู่หลายฉบับ ทั้งหมดเป็นสัญญาควบรวมกิจการที่ต้องให้เขาเซ็นชื่อ
หลินซื่อคิดในใจว่า สมกับเป็นประธานใหญ่ ชีวิตคนเราไม่เหมือนกันจริง ๆ ทำไมนายเอกรุกถึงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา แต่บริษัทยังเติบโตอย่างรุ่งเรืองได้ ส่วนเขาต้องขยันขันแข็งอ่านเอกสารทุกวันด้วย!
ชีวิตของตัวร้ายตัวประกอบฝ่ายรุกไม่นับเป็นชีวิตหรือไง!
เพื่อไม่ให้บริษัทล้มละลายก่อนเวลาอันควร หลินซื่อจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนลงชื่อ “กู้จิงหลาน” ตรงจุดสำคัญ
ตามเนื้อเรื่อง สัปดาห์หน้าลู่จื้อ นายเอกรุกก็จะมาถึง
เขาจะอ้างเรื่องมาตรวจสอบความร่วมมือแล้วแวะมาที่ตระกูลกู้ จากนั้นก็จะบังเอิญเห็นกู้จิงหลานบังคับให้โม่หลิงสวมชุดผู้หญิงเพื่อเหยียดหยามอีกฝ่าย และจำได้ว่าโม่หลิงคือพนักงานเสิร์ฟหนุ่มที่เคยโยนนามบัตรของเขาทิ้ง
โม่หลิงเองก็จำลู่จื้อได้ แต่เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขามีแต่จะรู้สึกอับอายและสิ้นหวัง จึงไม่ได้แสดงตัวว่ารู้จักลู่จื้อ
ลู่จื้อเจ้าชู้และอ่อนไหวต่อความงาม ทั้งยังเห็นอกเห็นใจคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อเห็นกู้จิงหลานย่ำยีโม่หลิงเช่นนั้น เขาจึงเอ่ยปากตักเตือนไปสองสามคำ ผลคือกู้จิงหลานเดือดดาลอย่างหนัก แต่เพราะอยู่ต่อหน้าลู่จื้อจึงไม่อาจระเบิดอารมณ์ได้ หลังจากนั้นจึงระบายความโกรธทั้งหมดลงกับโม่หลิง