หลินซื่ออยู่ในพื้นที่ระบบ คอยลาก 036 ดูหนังสยองขวัญอยู่สองวันเต็ม ในที่สุดเช้าวันที่สาม 036 ก็ทนไม่ไหว เตะเขาออกมาเสียที
ระบบใจแคบตัวนี้ยังฉวยจังหวะที่เตะเขาออกมา ลดการปิดกั้นความเจ็บปวดของเขาจาก 90% เหลือ 30%
หลินซื่อเพิ่งได้สติ ยังไม่ทันลืมตา ก็สะดุ้งเฮือกเพราะความเจ็บปวด
มันเป็นความเจ็บที่แผ่ซ่านออกมาจากร่องกระดูก ราวกับร่างทั้งร่างถูกถอดแยกชิ้นส่วน แล้วจับประกอบกลับเข้าไปส่ง ๆ โดยเฉพาะบริเวณต่อมที่ท้ายทอย บวมปวดจนแทบทนไม่ไหว
เมื่อเห็นว่าหลินซื่อแทบจะน้ำตาไหล 036 จึงค่อย ๆ เพิ่มระดับการปิดกั้นความเจ็บปวดให้เขา
หลินซื่อชูนิ้วกลางอย่างสั่น ๆ ในใจ
ระบบเฮงซวย แพ้ไม่เป็นหรือไง ถึงกับกลัวหนังสยองขวัญ เชอะ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปก็ไม่กลัวเสียหน้าระบบบ้างหรือไง
มาอยู่โลกนี้นานเข้า คนกับระบบที่ใช้เวลาร่วมกันนานวันเข้า ต่างก็เห็นธาตุแท้ของกันและกันจนภาพลักษณ์ที่เคยมีต่อกันแทบพังทลายหมดแล้ว
หลินซื่อดึงสติกลับมา ค่อย ๆ ฟื้นสัมผัสของร่างกาย มือเท้ายังคงแข็งทื่ออยู่บ้าง เปลือกตาหนักราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว เขาออกแรงอยู่พักใหญ่กว่าจะฝืนลืมตาขึ้นได้เพียงนิดเดียว
ภาพที่เห็นมืดสลัวไปหมด
เหนือศีรษะเป็นเพดานโลหะสีหม่น มีร่องรอยสนิมอยู่หลายจุด มุมห้องมีใยแมงมุมเกาะอยู่ กลิ่นประหลาดอบอวลในอากาศ ทั้งกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ยาคุณภาพต่ำ และกลิ่นอับชื้นที่บอกไม่ถูกว่าคืออะไรผสมปนเปกัน
ใต้ร่างแข็งกระด้าง เป็นเตียงแคบจนแทบพลิกตัวไม่ได้ ผ้าปูเตียงซักจนซีดขาว แต่สะอาดดี
หลินซื่อกลอกตาช้า ๆ สำรวจรอบด้าน
กระจกหน้าต่างถูกปิดทับด้วยคราบสีเทาขุ่น มองไม่เห็นทิวทัศน์ด้านนอก
แต่หลินซื่อรู้ดีว่า ที่นี่คือดาวขยะ
ดีเลย มาถึงดาวขยะแล้ว ก็หมายความว่าบทของเขาผ่านไปเกินครึ่งแล้ว!
หลินซื่อนอนจ้องเพดานสีหม่นอยู่บนเตียง ในใจตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เขารู้สึกว่าโลกนี้เขาคุมอยู่หมัดแน่!