สถานการณ์ตอนนี้เหมือนกับเนื้อเรื่องเดิมทุกประการ—เขาบาดเจ็บสาหัส นอนอยู่ในคลินิกเก่าโทรมแห่งหนึ่งบนดาวขยะ ใบหน้าครึ่งซีกพังยับ ดวงตาบอดไปข้างหนึ่ง ต่อมก็ไม่มีแล้ว
ตามเนื้อเรื่อง เขาแค่ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย รอจนบาดแผลหายเกือบดี แล้วค่อยไปพบกับคนจากสหพันธ์ที่ถูกส่งมาบนดาวขยะ จากนั้นระหว่างเดินทางกลับสหพันธ์ก็ถูกพระเอกฝ่ายรุกจับตัวไป
สมบูรณ์แบบ
สมบูรณ์แบบจริง ๆ
หลินซื่อรู้สึกว่าความคืบหน้าของภารกิจในโลกนี้มีหวังพุ่งไปถึง 90%!
……
หลินซื่อกำลังตื่นเต้นอยู่คนเดียว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแหบกร้านดังมาจากหน้าประตู “ฟื้นแล้วหรือ?”
หลินซื่อฝืนหันศีรษะไปอย่างยากลำบาก แล้วเห็นชายชราผมขาวโพลนเดินเข้ามาหา
เขายังใช้ตาเทียมได้ไม่คล่องนัก อีกทั้งแสงยังส่องย้อนเข้าตา จึงมองเห็นไม่ค่อยชัด
เมื่อชายชราเดินมาถึงตรงหน้า เขาถึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของอีกฝ่ายชัดเจน—หากเทียบกับผมที่ขาวโพลนแล้ว ใบหน้าของเขาดูอายุยังไม่ถึงห้าสิบปีด้วยซ้ำ สวมชุดกันหนาวที่ซักจนสีซีด ดวงตาเป็นประกาย แฝงความเฉลียวฉลาดอยู่หลายส่วน
ลุงโจว เบตาเพศชาย ภายนอกเป็นเจ้าของคลินิกเล็ก ๆ บนดาวขยะ แต่แท้จริงแล้วเป็นเจ้าหน้าที่ประสานงานที่สหพันธ์แอบทิ้งไว้ที่นี่ ช่วงหลังตอนฉินเจา พระเอกฝ่ายรับหลบหนี เขาช่วยฉินเจาหลบการไล่ล่าของจักรวรรดิ
“อย่ากะพริบตาถี่นัก” ลุงโจวเดินเข้ามาแล้วกดไหล่เขาเบา ๆ “แผลที่ตายังไม่หายดี ฉันใส่ตาเทียมให้แล้ว แต่สภาพบนดาวขยะมีข้อจำกัด เทียบกับสถานที่ดี ๆ ในสหพันธ์หรือจักรวรรดิไม่ได้ ตาเทียมอันนี้ใช้ได้อีกไม่กี่ปีก็ต้องเปลี่ยนอันใหม่”