“เฉินเฉิน!” ซ่งซิงหันกลับมา กุมมือของน้องชายแน่น เสียงสั่นเครือ “รีบไปตามลุงโจวมา! เร็วเข้า!”
ซ่งเฉินพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนหันหลังวิ่งกะเผลกจากไป ร่างผอมเล็กเซถลาแล้วหายลับไปท่ามกลางซากปรักหักพัง
ซ่งซิงเฝ้าหุ่นยนต์รบที่พังยับเยินอยู่เพียงลำพัง เฝ้าทหารสหพันธ์ที่ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตายอยู่ภายในนั้น
สายลมพัดผ่านซากปรักหักพัง ส่งเสียงหวิวหวิว
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
เธอไม่เคยเห็นคนที่กำลังจะตายใกล้ขนาดนี้มาก่อน
“...อย่าตายนะ”
เธอพูดเสียงเบา ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับคนคนนั้น หรือพูดกับตัวเองกันแน่
“คุณเป็นวีรบุรุษของสหพันธ์ จะตายไม่ได้นะ”
คนคนนั้นไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
เลือดยังคงไหลซึมลงในดินสีเทาของดาวขยะ แผ่เป็นรอยสีคล้ำวงเล็ก ๆ
——
ลุงโจวมาถึงเร็วกว่าที่ซ่งซิงคิดไว้ ชายชราหอบแฮก ๆ วิ่งมา โดยมีซ่งเฉินที่เดินกะเผลกตามหลังมา
เขามองซากหุ่นยนต์รบเพียงแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นปีนขึ้นไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วลองคลำชีพจรที่ลำคอของคนคนนั้น
“ยังมีลมหายใจ” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนตะโกนเรียกซ่งซิง “มาช่วยกันหน่อย เอาเขาออกมา! ระวังอย่ากดทับแผล!”
ทั้งสามคนออกแรงกันอยู่นานกว่าจะพาคนที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดออกมาจากห้องนักบินที่บิดเบี้ยวได้
ลุงโจวแบกคนคนนั้นไว้บนหลัง เซถลาไปเล็กน้อยก่อนจะทรงตัวได้ แล้วมุ่งหน้าไปยังคลินิกของเขา
ซ่งซิงจูงน้องชายเดินตามหลัง มองเลือดจากคนบนหลังลุงโจวที่หยดลงบนพื้นเป็นทาง