หลินซื่อคุกเข่าอยู่บนพื้นภายใต้สายตาคมกริบราวกับจับต้องได้ของจ้าวเหิง เขาได้ยินเสียงเหล่าขันทีออกจากห้องและปิดประตูตำหนัก ตามด้วยเสียงเฉินเยี่ยนดิ้นรนสุดชีวิตอยู่หลังฉากกั้น
ในห้องเหลือเพียงพวกเขาสามคน
จ้าวเหิงยอมปล่อยเฉินเยี่ยนไป ทำให้หลินซื่อโล่งใจขึ้นมาก
แต่การกระทำของจ้าวเหิงกลับทำให้หลินซื่อใจคอไม่ดีขึ้นมาอีกครั้ง
ฮ่องเต้สติเฟื่องผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่?
จ้าวเหิงทอดสายตามองหลินซื่อจากเบื้องบน น้ำเสียงกลับมาเย็นชาอย่างจักรพรรดิ ทว่ากลับทำให้คนขวัญผวายิ่งกว่าเสียงตวาดเมื่อครู่
“ชีวิตของเฉินเยี่ยน วันนี้เราจะไว้ให้”
“ส่วนเจ้า... ไม่ใช่ว่าจะรับโทษแทนเขาหรอกหรือ?”
สีหน้าของจ้าวเหิงแฝงความคาดหวังอันชวนขนลุก
“เช่นนั้นก็เริ่มจากเรื่องที่เขายังทำไม่เสร็จแล้วกัน”
……
“ฝ่า... ฝ่าบาท!” ในที่สุดหลินซื่อก็ได้สติจากความมึนงง เมื่อตระหนักว่าจ้าวเหิงคิดจะทำอะไร เขาก็ดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ “ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อย... ข้าน้อยเป็นร่างกายพิกลพิการ จะกล้าลบหลู่...”
“หุบปาก” เสียงของจ้าวเหิงแนบชิดใบหู เย็นเยียบและโหดร้าย “เจ้าเป็นคนพูดเอง... ว่ายินดีทำทุกอย่างแทนเฉินเยี่ยน”
“ตอนนี้เราต้องการตัวเจ้า”
……
หลินซื่อเบิกตากว้างในทันใด
วินาทีต่อมา ภาพตรงหน้าพลันพร่าเลือน พอรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในพื้นที่ระบบสีขาวโพลนแล้ว
036 ลอยอยู่ตรงหน้าเขา หนึ่งคนหนึ่งระบบจ้องตากันนิ่ง
หลินซื่อ: “……”
036: 【……】
หลินซื่อรู้สึกว่าตนมองเห็นความคลุ้มคลั่งจากดวงตากลไกเย็นชาของ 036 อย่างบอกไม่ถูก