เมื่อหลินซื่อกลับถึงสำนักจัดการห้วงมิติเวลา เขาก็รู้สึกกระวนกระวายไปหมด
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลายครั้ง เตรียมใจอยู่นานกว่าจะกล้ามองแผงภารกิจตรงหน้า
ตัวเลขบนหน้าจอสรุปผลกะพริบสว่างชัดเจน: 【ความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่องโลกย่อย ดี-ห้าร้อยเจ็ดสิบสาม: 70%】
ผ่านเกณฑ์แล้ว!
เขาจ้องเลข “70” อยู่นานถึงสิบวินาที ก่อนจะกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่
เขานึกว่าโลกนี้คงพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว ไม่คิดว่าจะผ่านเกณฑ์ได้จริง ๆ!! ผ่านแล้ว!
ขอบคุณท่านกฎแห่งโลกที่เมตตาปล่อยมือ!
เขาเดินวนในห้องพักเล็ก ๆ ของตัวเองสามรอบ ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง แล้วหัวเราะโง่ ๆ อยู่ห้านาที
พอหัวเราะจนพอใจ เขาก็เปิดเครื่องปลายทางภารกิจ เริ่มเขียนคำร้องอย่างจริงจัง
【หมายเลขคำร้อง: 21105-4726】
【ผู้ยื่นคำร้อง: หลินซื่อ】
【เนื้อหาคำร้อง:
1. โลกหน้าขอให้เป็นโลกปกติหน่อย โลกแรกถูกตอน โลกที่สองพิการ ทำเอาผลงานออกมาไม่เต็มที่
2. ขออย่าให้ถูกขังในห้องขาวเล็ก ๆ ได้ไหม? ขอเสนออย่างหนักแน่นว่าโลกหน้าขอให้หน้าตาอัปลักษณ์ขึ้นหน่อย หรือไม่ก็มีค่าพลังต่อสู้สูงขึ้นหน่อย
3. ยื่นคำร้องเสร็จแล้ว ขอบคุณหัวหน้า!】
เขาตรวจทานอีกรอบ รู้สึกว่าถ้อยคำจริงใจและท่าทีสุภาพเรียบร้อยดี จึงกดส่ง
จากนั้นก็เอนตัวลงบนเตียง เริ่มวาดฝันถึงชีวิตแสนสุขในโลกหน้า
แต่หลังยื่นคำร้องไปได้แค่หนึ่งชั่วโมง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
หลินซื่อเปิดประตู เห็นชายหนุ่มหน้าเด็กสวมแว่นยืนอยู่หน้าห้อง เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบ ติดป้ายพนักงานฝ่ายตัวร้ายไว้ที่อก และมีรอยยิ้มแบบมืออาชีพประดับบนใบหน้า