โม่หลิงจำไม่ได้ว่าตัวเองพูดอะไรหรือทำอะไรลงไปบ้าง
ความทรงจำสุดท้ายของเขาหยุดอยู่ตรงวินาทีที่ริมฝีปากแตะลงบนริมฝีปากของหลินซื่อ
ริมฝีปากของหลินซื่อนุ่มและเย็น มีกลิ่นเหล้าจาง ๆ ...
หลังจากนั้น ความทรงจำก็ขาดหายไป
เมื่อลืมตาตื่น เขาก็อยู่ในสถานที่แปลกหน้า อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ
ชายคนหนึ่งซึ่งแนะนำตัวว่าเป็นแพทย์ประจำตระกูลลู่บอกเขาว่ามีคนวางยาเขา แต่จัดการเรียบร้อยแล้ว
“คุณกู้ล่ะครับ?” ตอนนั้นเขาพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น
“คุณกู้กลับไปแล้วค่ะ”
โม่หลิงชะงัก ความทรงจำค่อย ๆ หวนคืนมา เลือดฝาดบนใบหน้าซีดจางหายไปจนหมด
จูบนั้นฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัว—คุณชายจะคิดกับเขาอย่างไร? จะรู้สึกขยะแขยงหรือเปล่า? จะไล่เขาไปไหม?
เขาทำอย่างอื่นกับคุณชายอีกหรือเปล่า?
ความคิดในหัวโม่หลิงสับสนวุ่นวายจนสงบลงไม่ได้เลย
วันรุ่งขึ้นเขาถูกส่งกลับไปยังบ้านตระกูลกู้ เลขาเฉินรออยู่ตรงประตู สีหน้าซับซ้อน
“คุณชายบอกว่า ช่วงสองสามวันนี้คุณไม่ต้องมาแล้วค่ะ” เธอพูด
จนถึงตอนนี้ โม่หลิงยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้
ราวกับเลือดทั่วร่างแข็งตัว เขายืนอยู่กลางแสงแดด แต่กลับรู้สึกว่าต่อให้ทำอย่างไรก็อบอุ่นขึ้นไม่ได้
ผ่านมาตั้งห้าวันแล้ว
หลินซื่อไม่ติดต่อเขามาเลย
โม่หลิงไปโรงเรียนตรงเวลาทุกวัน หลังเลิกเรียนก็ไปโรงพยาบาลอยู่เป็นเพื่อนแม่บ้าง หรือไม่ก็ซื้อสายไหมหนึ่งไม้ไปยืนรอหน้าโรงเรียนอนุบาล มองโม่เสี่ยวอวี่วิ่งเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจ