ส่วนลึกของเทือกเขาหลักแสน หุบเขาวัวดุร้าย
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่กู่ชิงเฟิงสะบัดแขนเสื้อส่งหมีดำสองหัวปลิวกระเด็น จนทำให้เหล่าปีศาจทั่วแดนมหาป่าทะเลทรายหวาดหวั่น หุบเขาวัวดุร้ายของนิวหัวหัวก็กลายเป็นสถานที่สงบสุขในเขตแดนปีศาจที่ไม่มีผู้ใดกล้ารังควาน
ชีวิตของนิวหัวหัวสุขสบายยิ่งนัก ไม่เพียงมีปีศาจน้อยนำสมุนไพรวิญญาณชั้นเลิศมาถวายทุกวัน อาณาเขตของเผ่าวัวดุร้ายยังขยายออกไปหลายพันลี้
แต่นิวหัวหัวไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่า ที่ตนมีบารมีถึงเพียงนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะนมสัตว์หนึ่งชามที่มหาบุรุษชุดขาวผู้นั้นมารับทุกเช้า
ดาวร้ายผู้นั้นเป็นมหาผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริง ทั้งยังเป็นที่พึ่งอันแข็งแกร่งที่สุดของหุบเขาวัวดุร้าย
“พวกเจ้า! เฝ้ารังผึ้งหยกชาดวงแหวนทองบนหน้าผาทิศตะวันออกให้ดี!”
หน้าถ้ำพำนัก นิวหัวหัวร่างมหึมาเขาคู่ยักษ์เปล่งประกายเย็นเยียบ นางคำรามใส่เหล่าปีศาจใต้บังคับบัญชา
“วารีจักรพรรดิบุปผาร้อยที่ราชินีผึ้งวงแหวนทองเพิ่งทำขึ้น ห้ามให้หายไปแม้แต่หยดเดียว! ใครกล้าแอบกิน ข้าจะตัดกีบมันไปให้สุนัขกิน!”
ปีศาจวัวตัวน้อยร่างสีเขียวคล้ำหดคอ ก่อนประคองไหหยกเขียวใบมหึมาวิ่งเข้ามาอย่างระมัดระวัง
“ท่านราชัน เก็บมาแล้วขอรับ! ตั้งสามไหใหญ่แน่ะ! นี่คือน้ำผึ้งราชันผึ้งที่ผึ้งหยกชาดอกวงแหวนทองเก็บเกสรบุปผาวิญญาณหลายพันชนิดในเทือกเขาหลักแสน แล้วบ่มนานถึง 60 ปี กลิ่นหอมหวานโชยมาแต่ไกล แค่คนธรรมดาสูดดมก็มีอายุยืนขึ้น 3 ปีแล้วขอรับ!”
นิวหัวหัวโน้มใบหน้าวัวมหึมาเข้าไปใกล้ สูดกลิ่นลึก ๆ
กลิ่นหอมของน้ำผึ้งบุปผาเข้มข้นกลมกล่อมทำให้นางสบายไปทั่วร่าง แม้แต่พลังปีศาจยังคล้ายจะพลุ่งพล่านขึ้นมาเล็กน้อย
“ของดี!” นิวหัวหัวฉีกยิ้มกว้าง จากนั้นสีหน้าก็เคร่งขรึม นางยกกีบใหญ่ตบศีรษะปีศาจน้อยไปหนึ่งที
“ไปหาโถหยกน้ำแข็งเร้นลับใต้สมุทรที่ดีที่สุดมาเก็บรักษาไว้! หนึ่งไหเก็บไว้ ส่วนอีกสองไห...พอท่านผู้นั้นมาในยามเช้า ข้าจะนำไปมอบให้ด้วยตัวเอง!”
ปีศาจน้อยข้างกายเอ่ยอย่างเสียดาย “ท่านราชัน นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของหุบเขาวัวดุร้ายเราเลยนะขอรับ เก็บไว้กินเองไม่ดีกว่าหรือ?”