แสงตะวันยามบ่ายคล้อยลงทางตะวันตก รัศมีสีทองสาดลงทั่วสวนร้อยสมุนไพรบนยอดสูงสุดแห่งเมฆขาว
สวนร้อยสมุนไพรถูกปกคลุมด้วยค่ายกลรวมปราณเก้าชั้น ไอวิญญาณเข้มข้นจนแทบควบแน่นเป็นหมอกบาง ล่องไหลเอื่อย ๆ ไปตามแปลงสมุนไพร
ยวนหนวนหน่อสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กที่ใหญ่กว่าครึ่งตัวของนาง บนศีรษะยังผูกริบบิ้นสีเหลืองสด ขาสั้นขาวอวบสองข้างก้าวฉับ ๆ ราวลูกกวางร่าเริง พุ่งเข้าไปในแปลงสมุนไพร
「หัวหัว! น้องหนวดนุ่มมาแล้ว!」
เสียงเด็กใสกังวานก้องไปทั่วสวนสมุนไพร ทำเอาภูตโอสถผู้รู้แจ้งหลายตัวที่กำลังงีบหลับอยู่ในดินสะดุ้งโหยง
ตุ๊กตาโสมที่แปรงมาจากโสมมังกรดินเส้นทองอายุสามพันปีโผล่หัวเล็ก ๆ ซึ่งสวมเอี๊ยมแดงออกมาครึ่งหนึ่งจากดินเซียน พอเห็นเจ้าจอมพลังแต่กำเนิดตัวแสบคนนั้นมาเยือน ก็รีบหดหัวกลับเข้าไปปรื๊ดเดียว
เด็กหญิงตัวน้อยที่แปรงมาจากบัวหิมะหมื่นปียิ่งกอดกลีบดอกของตนไว้แน่น หลบอยู่หลังต้นสนเขียวอายุหมื่นปี ตัวสั่นงันงก
ครั้งแรกพวกมันเล่นด้วยกันได้ดีจริง ๆ แต่หลังจากเจ้าตัวเล็กจอมซนนี่โตขึ้นมาหน่อย พวกมันก็กลัวเหลือเกินว่าจะถูกนางแตะจนตัวหายไปโดยไม่รู้ตัว
คราวก่อนคุณหนูน้อยคนนี้มาเยือน เกือบพลิกหน้าดินของสวนร้อยสมุนไพรจนหมด
กู่ชิงเฟิงเดินตามหลังเจ้าตัวเล็กอย่างสบายอารมณ์ ห่างไปสามก้าว สายตาอ่อนโยน「น้องหนวดนุ่ม วิ่งช้าหน่อย ระวังตะกร้าคว่ำ」
「น้องหนวดนุ่มรู้แล้ว!」
เจ้าตัวเล็กหยุดกึกตรงหน้าแปลงดอกเบญจมาศวิญญาณสีทองอร่าม
ดอกเบญจมาศเก้ากลีบเส้นทองระดับเก้าปกคลุมพื้นที่กว้างขวาง จานดอกใหญ่โต กลีบดอกเปล่งประกายสีทองเรืองรอง ละอองน้ำค้างใสกระจ่างเกาะพราวอยู่ตรงเกสร ส่งกลิ่นหอมเย็นสะอาดชื่นใจ
ยวนหนวนหน่อนั่งยองบนดินเซียน แล้วยื่นมืออวบขาวสองข้างออกไป
นางจำคำสอนเมื่อครู่ของกู่ชิงเฟิงได้ จึงไม่ได้ถอนรากส่งเดช แต่ใช้ปลายนิ้วชี้กับนิ้วโป้งอวบ ๆ หนีบก้านดอก แล้วเด็ดเบา ๆ
เสียงป๊อบดังกรอบแกรบ ดอกเบญจมาศวิญญาณสีทองทั้งดอกก็ถูกนางเด็ดลงมา
「เด็ดได้หนึ่งดอกแล้ว!」
เจ้าตัวเล็กตื่นเต้น หย่อนดอกเบญจมาศวิญญาณลงในตะกร้าไม้ไผ่