กู่ชิงเฟิงมองนางกินอย่างตะกละตะกลาม ปลายนิ้วแตะเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กที่ซึมออกมาตรงขมับของนางเบา ๆ
กินมูมมามเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเหมือนใครกัน
นมสัตว์เต็มขวดซึ่งอัดแน่นด้วยแก่นสมุนไพรเซียนนับไม่ถ้วน เพียงครู่เดียวก็ถูกดูดจนหมด มีเพียงเสียงดูดอากาศดังจ๊วบ ๆ
ยวนหนวนหน่อดูดอีกสองครั้งแต่กลับได้เพียงอากาศ นางพลิกขวดนมจนคว่ำหมดจด ดวงตากลมโตขยิบปริบ ๆ มองกู่ชิงเฟิงอย่างน่าสงสาร
“อิ่มแล้วก็ห้ามกินต่อ” กู่ชิงเฟิงหยิบขวดเปล่าออกจากอ้อมแขนนาง ก่อนจะยกก้อนเนื้อนุ่มขึ้นด้วยมือเดียวแล้วอุ้มพาดไว้บนแขน
ท้องน้อยของยวนหนวนหน่อป่องกลมราวกับหมั่นโถวแป้งขาวที่เพิ่งยกออกจากหม้อ
กู่ชิงเฟิงยกมือตบแผ่นหลังอุ่น ๆ ของนางเบา ๆ เป็นจังหวะ
“เอิ้ก—”
เสียงเรอนมดังลั่นพรวดออกมา
ยวนหนวนหน่อแกว่งศีรษะอย่างพึงพอใจ มือเล็กทั้งสองข้างจับสายคาดเสื้อด้านหน้าของกู่ชิงเฟิง ปากพ่นฟองนม ร่างกลมป้อมดิ้นดุกดิกอยู่ในอ้อมแขนเขาไม่หยุด
กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว เรี่ยวแรงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม
เจ้าตัวเล็กในยามนี้ยังเดินไม่เป็นด้วยซ้ำ แต่พละกำลังมหาศาลในกายกลับไม่มีที่ให้ระบาย
นางชี้ไปยังลานหยกขาวกว้างใหญ่ด้านนอกตำหนัก ส่งเสียงอ้อแอ้ไม่หยุด ยืนกรานจะออกไปให้ได้
กู่ชิงเฟิงสะบัดแขนเสื้อคลายค่ายกลของตำหนัก ก่อนก้าวเข้าสู่ลาน
ไออุ่นแห่งฤดูใบไม้ผลิแผ่ปกคลุมลานกว้าง พลังวิญญาณบนภูเขาแปรเป็นหมอกบาง ลอยวนอยู่ระหว่างสนเขียวและธารน้ำไหล
นกกระเรียนขาวตัวที่ถูกทำให้ตกใจก่อนหน้านี้กำลังยืนจัดแต่งขนอยู่ริมสระน้ำ
มันมีรูปร่างเพรียวยาวสง่างาม ขนสีขาวสะอาดไร้ฝุ่นละออง บนหัวมีแต้มสีแดงชาดสดใสสะดุดตา เป็นสัตว์รักษาของสำนักกระบี่ชิงยวนที่นับว่าโดดเด่นเป็นอันดับต้น ๆ ปกติมีท่วงท่าสูงส่งยิ่งนัก