ณ ห้วงเหวทะเลเหนือ ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายล้านลี้
ใต้ทะเลลึกหมื่นวาอันมืดมิดไร้แสงตลอดปี มีพระราชวังผลึกหยกขาวขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่
แมงกะพรุนดำผู้กลืนทะเลขนาดยาวพันวาตัวหนึ่งขดกายอยู่บนต้นไม้เทพปะการัง หัวมังกรยักษ์กลืนกินกระแสน้ำเย็นเยียบ ดวงตาแนวตั้งสีเลือดฉายแววโหดเหี้ยมราวกับจะกลืนกินฟ้าดิน
มันคือเจ้าแห่งทะเลเหนือ ครองอำนาจทั่วทะเลเหนือมาเกือบพันปี กระทั่งผู้บำเพ็ญมนุษย์ขั้นข้ามเคราะห์ทั่วไป เมื่อพบมันยังต้องหลีกเลี่ยงไปไกลถึงสามพันลี้
ทันใดนั้น น้ำทะเลอันเย็นเยียบและเงียบสงัดพลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง
เงาร่างในชุดขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าหัวมังกร ห่างออกไปราวสามจั้ง
แรงดันจากทะเลลึกหมื่นวาดูจะไม่ส่งผลต่อคนผู้นี้แม้แต่น้อย แม้แต่คาถากันน้ำก็ยังมิได้ร่าย แต่น้ำทะเลโดยรอบกลับถอยออกไปอย่างว่าง่ายสามฉื่อ ก่อเกิดเป็นพื้นที่สุญญากาศแห้งสนิท
ดวงตาแนวตั้งของมังกรเฒ่าหดเล็กลงจนเหลือเท่าปลายเข็ม เกล็ดทั่วร่างตั้งชันพรึ่บ!
“มนุษย์...”
เสียงส่งผ่านญาณสวรรค์อันบ้าคลั่งยังไม่ทันจางหาย ชายชุดขาวก็ยกมือขึ้นแล้ว
เจตจำนงกระบี่อันเที่ยงตรงสงบนิ่ง ทว่ากว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต แผ่คลุมและผนึกห้วงเหวทั้งผืนไว้โดยสมบูรณ์
ร่างมหึมาของแมงกะพรุนดำยาวพันวาแข็งค้างอยู่ในน้ำเย็นเยียบ ประหนึ่งภูผา แม้แต่หนวดมังกรสักเส้นก็ขยับไม่ได้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจากก้นบึ้งของวิญญาณ
ญาณของกู่ชิงเฟิงกวาดผ่าน เพียงพริบตาก็จับตำแหน่งหนังมังกรปลาวาฬชั้นเลิศที่เพิ่งลอกได้ไม่ถึงร้อยปี ซึ่งเก็บอยู่ในคลังสมบัติของพระราชวังผลึกได้
ปลายนิ้วกระดิกเบา ๆ หนังมังกรทั้งผืนที่แผ่กลิ่นอายหยินเร้นลับทะลุผ่านค่ายกลคุ้มกันคลังสมบัติ มาตกอยู่ในฝ่ามือของเขา
กู่ชิงเฟิงมองหนังอ่อนใต้คางที่ใสกระจ่าง อ่อนนุ่มเด้งดึ๋งและยืดหยุ่น ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ