“อืม… อ้า!”
ยวนหนวนหน่อเตะขาสั้นป้อม ยื่นมืออวบอูมนุ่มนิ่มออกไป พยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็รวบพู่ห้อยกระบี่สีฟ้าครามเข้มมากำไว้แน่นในฝ่ามือได้สำเร็จ
กระบี่จิงหงเป็นศาสตราจักรพรรดิสืบทอดของสำนักกระบี่ชิงยวน มีอายุยาวนานจนไม่มีผู้ใดรู้ว่าผ่านมากี่หมื่นปีแล้ว อีกทั้งยังถือกำเนิดจิตกระบี่ของตนขึ้นมาแต่เนิ่นนาน
อานุภาพของศาสตราจักรพรรดิไม่อาจล่วงเกินได้ ปกติแล้วนอกจากกู่ชิงเฟิง แม้แต่ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญล้ำลึกที่เข้าใกล้ก็ยังถูกปราณอำมหิตของกระบี่ทำร้าย
ยามนี้กลับถูกมืออวบป้อมนุ่มนิ่มของเด็กน้อยบีบคลึงดึงรั้งไปมา กระบี่จิงหงสั่นสะเทือนวูบ พลันส่งเสียงหึ่งเบา ๆ
นั่นคือจิตกระบี่กำลังแสดงความไม่พอใจ
ยวนหนวนหน่อสัมผัสได้ว่าของชิ้นเล็กในมือสั่นไหวได้เอง ไม่เพียงไม่ตกใจ กลับคิดว่าเจ้าสิ่งนี้กำลังเล่นกับตน
ดวงตากลมโตดำขลับราวเม็ดองุ่นพลันเปล่งประกาย ริมฝีปากน้อยแย้มกว้าง ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊าก มือทั้งสองกำแน่นยิ่งกว่าเดิม แล้วหัวเราะคิกคักพลางดึงกระบี่เข้าหาตัว
คราวนี้จิตกระบี่จิงหงร้อนรนขึ้นมาจริง ๆ ข้าเข่นฆ่าทั่วสามภพ บัดนี้กลับกลายเป็นของเล่นให้เด็กน้อยเสียแล้วหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าของยังไม่คิดห้ามอีก!
ตัวกระบี่สั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ส่งเสียงกระบี่ร้องประท้วงเป็นระลอก
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู่ชิงเฟิงก็อดหัวเราะไม่ได้
เขายื่นนิ้วเรียวยาวดุจหยกไปแตะตัวกระบี่จิงหงเบา ๆ แล้วหยอกเย้าว่า “มีชีวิตมานานถึงเพียงนี้แล้ว ไฉนยังคิดเล็กคิดน้อยกับเด็กที่อายุแค่ไม่กี่เดือนอีกเล่า?”