รุ่งเช้าวันต่อมา สรรพสิ่งฟื้นคืนชีวิตชีวา
กู่ชิงเฟิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินนอกโถงใหญ่ กำลังชงชาวิญญาณอย่างสบายอารมณ์ กลิ่นชาลอยกรุ่นขึ้นมา
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้จ้าก็ดังมาจากภายในโถงใหญ่
กู่ชิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย วางถ้วยชาลงอย่างชำนาญก่อนก้าวเข้าไปด้านใน
เป็นดังคาด เจ้าก้อนน้อยถ่ายอีกแล้ว
คราวนี้กู่ชิงเฟิงมีประสบการณ์แล้ว สีหน้าจึงราบเรียบดุจผิวน้ำ ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เขาชักนำตาน้ำพุวิญญาณมา ปลายนิ้วสะบัดใช้พลังวิเศษ เพียงชั่วครู่ก็ทำความสะอาดเจ้าตัวน้อยกับผ้าห่มจนสะอาดเอี่ยม
ก้อนอุจจาระสีเหลืองทองถูกพลังวิญญาณของกู่ชิงเฟิงห่อหุ้มไว้ ก่อนจะถูกโยนไปทางหลังเขาอย่างส่งเดช ไม่รู้ว่าจะตกไปเป็นประโยชน์แก่เจ้าตัวไหน
“เอาละ ๆ หนวนน่วนไม่ร้องนะ”
กู่ชิงเฟิงลูบแก้มน้อย ๆ ของนางอย่างอ่อนโยน
ยวนน่วนหน่วนหยุดร้องไห้ แต่สองมือน้อยกลับคว้านิ้วที่กู่ชิงเฟิงยื่นมาไว้พอดี นางอ้าปากน้อย ๆ ดูดอย่างแรง ปลายลิ้นเล็ก ๆ ม้วนไปมา
กู่ชิงเฟิงเห็นดังนั้นก็เข้าใจในทันที
“หิวแล้วสินะ” เขายิ้มพลางลูบยอดศีรษะฟูฟ่องของเจ้าตัวน้อย “รอสักครู่ อาจารย์จะไปหานมมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้”
สิ้นเสียง เงาสีขาวก็เลือนหายไป
……
เทือกเขาหลักแสน หุบเขาวัวดุร้าย
ราชันสัตว์วัว นิวหัวหัว กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงปากถ้ำ ใบหน้าเคร่งขรึมเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
นางเพิ่งทำเรื่องใหญ่สำเร็จ
ฉวยโอกาสตอนที่กู่ชิงเฟิงยังไม่มา นางกัดฟันรีดนมสดใส่ชามใบใหญ่ไว้จนเต็ม ตอนนี้กำลังใช้พลังปีศาจอุ่นเอาไว้ กลิ่นนมหอมเย้ายวนลอยกรุ่น
นิวหัวหัวมองอกที่ยุบลงของตัวเอง แล้วหัวเราะอย่างครึกครื้น “ฮึ ๆ คราวนี้ข้ารีดเองจนหมด ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวแล้ว คอยดูสิว่าเจ้าจะรีดอย่างไรอีก!”