ราชันวัวนิวหัวหัวขาอ่อนยวบ ริมฝีปากสั่นระริก เหงื่อเย็นบนแผ่นหลังหลั่งไหลราวน้ำตก
จบเห่แล้ว จบเห่แน่... หากเมื่อครู่เขาเพียงกำลังยุ่งกับการป้อนนมเด็ก จนไม่มีมือว่าง ครั้นป้อนจนเด็กน้อยอิ่มและกล่อมให้นอนหลับแล้ว กลับมาถือกระบี่คิดบัญชีกับนางจะทำอย่างไร?!
“หัวหัว? หัวหัว เจ้าเป็นอะไรไป? สีหน้าซีดกว่าพี่สาวเสียอีก” จิ้งจอกขาวสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงถามอย่างอ่อนแรง
“มะ...ไม่มีอะไร!” นิวหัวหัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ฝืนข่มความหวาดหวั่นเต็มอกเอาไว้
เมื่อเห็นจิ้งจอกขาวที่บาดเจ็บน่าเวทนา นิวหัวหัวก็รู้สึกผิดและละอายใจ รีบค้นในกำไลเก็บของจนวุ่นวาย ก่อนจะหยิบดอกบัวหิมะเคียงคู่ซึ่งเปล่งประกายหยกเรืองรองออกมา
“พี่เจียวเจียว ความผิดทั้งหมดเป็นของข้า! หากไม่ใช่เพราะช่วยข้า พี่ก็คงไม่บาดเจ็บ นี่คือบัววิญญาณหิมะหกชั้นที่ข้าขุดได้จากทุ่งน้ำแข็งขั้วฟ้าเหนือสุดเมื่อหลายปีก่อน มีประโยชน์ที่สุดสำหรับฟื้นฟูวิญญาณ พี่รีบอมไว้ในปาก ลองดูว่าได้ผลหรือไม่! หากข้าเจอของดีอีก จะเอามาให้พี่ด้วย”
จิ้งจอกขาวรับดอกบัวหิมะมาอย่างอ่อนแรง สูดลมหายใจลึก ก่อนกัดกลีบดอกเล็ก ๆ กลืนลงไปด้วยมือสั่นเทา สีหน้าซีดขาวจึงค่อย ๆ ฟื้นกลับมามีเลือดฝาดเล็กน้อย
จิ้งจอกขาวพลอยเบิกบานขึ้นมาบ้าง แม้หัวหัวจะโง่ไปสักหน่อย แต่จิตใจก็ยังดี ไม่เสียแรงที่ตนยอมบาดเจ็บเพื่อนาง
ขณะนั้นจิ้งจอกขาวคิดเช่นนี้ แล้วก็ซาบซึ้งจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ โดยลืมไปเสียสนิทว่าเดิมทีเป้าหมายหลักของตนคือมาดูเรื่องสนุกและฟังข่าวซุบซิบ ส่วนการช่วยนิวหัวหัวเป็นเพียงเรื่องติดไม้ติดมือมาเท่านั้น
แน่นอนว่า แม้ปากจะชอบด่านิวหัวหัวว่าเป็นวัวโง่ แต่ในใจจิ้งจอกขาวไม่ได้รังเกียจนาง กลับชอบนางอยู่บ้างด้วยซ้ำ อย่างไรเสีย คนเจ้าเล่ห์มากเล่ห์ก็มักชอบหาเพื่อนที่ซื่อตรงไร้เล่ห์เหลี่ยม