รุ่งสางจางๆ หลินชวนก็จัดการบาดแผลของผู้บาดเจ็บหนักคนสุดท้ายเสร็จ แล้วออกมาข้างนอกคฤหาสน์กุยหลาน ยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
คืนนี้ เหนื่อยแทบแย่เลยทีเดียว
หลินชวนเห็น หม่าฮว๋อถิงกำลังสั่งลูกน้องให้ยกถุงศพขึ้นรถบรรทุกใหญ่ทีละใบ
บนตัวรถบรรทุก มีป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ติดไว้ว่า "เชลโล่เหิงหยวน"
"ถุงศพ? ถุงเชลโล่?"
มองเผินๆ ถุงสองแบบนี้ ก็คล้ายกันไม่น้อยเลยทีเดียว
หม่าฮว๋อถิงนี่ ก็หัวหมอไม่เบานะ!
คิดหาวิธีแบบนี้มาปกปิดศพได้
หลังโหลดของเสร็จ คนขับก็ขับรถออกไป หม่าฮว๋อถิงเห็นหลินชวนแล้ว ก็ไม่ได้ทักทายอะไร กลับหันหลังเดินเข้าคฤหาสน์กุยหลานไป
"ไม่ทักทายกันเลยเหรอ?"
หลินชวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ จะเป็นคนเห็นแก่ตัวไร้หัวใจแบบนั้นจริงเหรอ?
ไม่น่าใช่สิ
ระหว่างที่หลินชวนกำลังสงสัย หม่าฮว๋อถิงก็เดินออกมาพร้อมกับชามโจ๊ก
เดินมาหาเขาแล้วยื่นโจ๊กให้ "กินสิ ใส่แฮมชิ้นดีๆ ลงไปด้วย หอมมากเลย"
หลินชวนยิ้มรับชามโจ๊กมา "อืม อร่อยจริงๆ ด้วย!"
ไม่รู้ว่าหิวจริงๆ หรือเปล่า เขารู้สึกว่านี่เป็นหนึ่งในสองอย่างที่อร่อยที่สุดในชีวิตเขา!
ส่วนอันดับหนึ่งในใจเขาเหรอ?
ก็ต้องเป็นหมูสามชั้นตุ๋นของคุณแม่สิ!
ตอนเด็กๆ ฐานะทางบ้านลำบาก มีแค่วันไหว้บรรพบุรุษเท่านั้น เสิ่นฝูเม่ยถึงจะยอมซื้อหมูครึ่งชั่ง และยังเป็นหมูที่ลดราคาตอนตลาดใกล้ปิดอีกต่างหาก
เพราะงั้น ทุกปีวันไหว้บรรพบุรุษ ก็เป็นวันที่เขารอคอยที่สุด