"นี่..."
เจียงอิงอิงตะลึงไปชั่วขณะ
นั่นมันยอดฝีมือระดับหวงขั้นต้นเลยนะ แค่ตายง่ายๆ แบบนี้?
แล้วยังตายแบบไม่งามอีกต่างหาก
หลินชวนตบมันตายเหมือนปิดฝ่ามือไล่แมลงวันบ้านๆ ทีเดียวเท่านั้นแหละ
ฝีมือของหลินชวนนี่มันน่ากลัวถึงขั้นไหนกันแน่?
หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับเซวียนเจี๋ยกันแน่?
เหล่านักฆ่าที่ชุยอวิ้นเป้าหามาด้วยก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน
ไม่ได้นะ หัวหน้าใหญ่ตายแล้วแบบนี้เลย?
สายตาที่มองหลินชวนเต็มไปด้วยความหวาดเกรง บางคนขาสั่นจนกล้ามเนื้อเริ่มเป็นตะคริว
พวกเขารู้สึกได้ว่าวิกฤตครั้งใหญ่กำลังมาถึง!
"อ่อนแอขนาดนี้เชียว?"
ตัวหลินชวนเองก็ยังมึนๆ อยู่เหมือนกัน
ไอ้แก่บ้านี่ดูท่าทางขี้โม้ไม่เบา สุดท้ายก็แค่นี้เองหรอ?
"หยุด! ใครอนุญาตให้พวกแกไปได้?"
ระหว่างนั้น หลินชวนก็สังเกตเห็นคนสองสามคนที่กำลังจะแอบหนี
หัวขบวนคือศิษย์ฝึกหัดระดับเก้าทั้งสองคน พวกมันคิดจะฉวยตอนที่ทุกคนกำลังเหม่อลอยหนีไป แต่ไม่คิดว่าจะโดนหลินชวนจับได้
"เทพเจ้า! ขอชีวิตด้วยเถอะครับ! พวกผมก็แค่ต้องเลี้ยงปากเลี้ยงท้องเท่านั้น"
ถ้าเป็นเวลาปกติ ด้วยฝีมือของพวกมัน ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนประจบ ประเดี๋ยวก็ได้กินได้ดื่มฟรีๆ กลายเป็นแขกคนสำคัญ
แต่ตอนนี้ ใครจะไปสนใจหน้ากันได้ ก็ได้แต่คุกเข่าลงอ้อนวอนหลินชวน
ต่อหน้าความเป็นความตาย หน้าตาเป็นแค่เรื่องไร้สาระ!
"เลี้ยงปากเลี้ยงท้องแล้วฆ่าคนได้ด้วยหรอ?"
"ในเมื่อออกมาฆ่าคน ก็ต้องเตรียมใจถูกฆ่ากลับบ้าง!"
"ปิดประตู! ปล่อย..."
คำว่า"หมา"ถูกเขากลืนกลับลงคอไปอย่างทุลักทุเล
เพราะว่าคนที่จะลงมือต่อจากนี้คือตัวเขาเอง!
"ร่วมมือกัน! หนีออกไปให้ได้!"
เห็นว่าอ้อนวอนไม่ได้ผล ศิษย์ฝึกหัดระดับเก้าทั้งสองก็เริ่มรวมตัวต่อต้าน