"อะไรนะ! สวีน่าตายแล้วเหรอ!?"
เสิ่นฝูเม่ยแทบจะกระโดดลงจากเตียงคนไข้
พอได้ยินข่าวนี้ เธอตกใจมาก
ทั้งมีความสุขที่ได้ล้างแค้น และก็รู้สึกหดหู่ใจอยู่บ้าง
"ใช่ ไม่ใช่แค่สวีน่าตาย เซี่ยอิ๋นฟางก็ตายด้วย"
เสิ่นฝูเม่ยกลืนน้ำลาย "โอ้ย แล้วแม่สามีฉันก็ตายด้วยเหรอ เนี้ย..."
เสิ่นฝูเม่ยทำหน้างง ๆ ก็เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ก็ตายกันหมด?
"ลูก อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือแกนะ"
ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณของความเป็นแม่ แม่นจนน่ากลัวจริง ๆ!
"แม่ แม่ก็รู้ว่าลูกเป็นคนยังไง ปกติแม้แต่จะฆ่าปลายังไม่กล้าเลย จะให้ลูกไปทำร้ายคนอื่นได้ยังไงล่ะ?"
หลินชวนสีหน้านิ่ง ๆ หยิบส้มจากหัวเตียงมาปอกให้เสิ่นฝูเม่ย
"ก็จริง ลูกฉันทำเรื่องแบบนั้นไม่ลงหรอก"
หลินชวนทิ้งเปลือกลงถังขยะ แล้วยื่นส้มให้ "พวกเธอฆ่าตัวตาย ตำรวจสืบสวนจนรู้แล้ว ออกใบมรณะบัตรให้แล้ว ฉันก็ไปทำใบเผาศพมา บ่ายนี้จะเผากันแล้ว"
เสิ่นฝูเม่ยรับส้มที่หลินชวนส่งให้ แบะออก ฉีกเป็นชิ้น ใส่ปาก เคี้ยวไปพูดไปว่า "ฆ่าตัวตายก็ดีแล้ว พวกเธอหลอกเงินค่าที่ดินเราไป คงรู้สึกว่าตัวเองทำบาปมากมาย เลยฆ่าตัวตายไปก็ได้"
"แม่ ตอนนั้นพวกเธอหลอกเงินค่าที่ดินของเราไปทั้งหมด 5 ล้าน ตอนนี้ฉันได้รับมรดกของสวีน่าแล้ว ฉันคิดดูแล้ว มูลค่าประมาณ 6.8 ล้าน ฉันแปลงเป็นเงินสดเรียบร้อยแล้ว"
หลินชวนพูดข่าวดีอีกหนึ่งข่าว
"หา!? ดีมากเลย! ให้พวกเธอมาหวังเจอดี แต่กลับเสียเปรียบ!"