เล่ออวี้ไม่ได้ไปทำของหวาน
ค่ำแล้ว สวนหลังบ้านเบียดเสียดไปด้วยผู้คน ไม่ใช่นางเชื้อเชิญ หากแต่พวกเขามากันเอง
ข่าวแพร่เร็วกว่าลม——คุณหนูสิบเจ็ดจะไปผาสำนึกผิดวันพรุ่งนี้ กว่าจะกลับก็สามเดือน
คนแรกที่มาถึงคือโจวเฉิ่น หิ้วกล่องอาหารสามชั้นใบโตมา บรรจุกับข้าวและขนมที่เล่ออวี้โปรดปรานจนเต็ม
"โจวเฉิ่น นี่มันมากเกินไป……" เล่ออวี้มองอาหารเต็มโต๊ะนั้น ขอบตาร้อนผ่าว
"ไม่มากๆ หรอก" โจวเฉิ่นโบกมือ ขอบตาก็แดงก่ำเช่นกัน "เจ้าจะไปอยู่ที่โน่น ดูแลตัวเองดีๆ นะ รีบๆ กลับมา"
พฤกษากับบุปผากำลังจัดเก็บข้าวของ ดวงตาของสาวใช้ทั้งสองก็แดงช้ำ
บุปผาพับเสื้อพลางน้ำตาหยดเผาะ ส่วนพฤกษาเข้มแข็งกว่า แม้กลั้นไว้ได้ ริมฝีปากกลับสั่นระริกตลอดเวลา
จังหวะที่เฉียวซูเหยาก้าวเข้ามา ในมือนางถือกล่องเล็กขนาดฝ่ามือ
"สิบสามเจี่ย"
"อย่าพูด ฟังข้า"
เฉียวซูเหยายัดกล่องใส่มือนาง "นี่คือโอสถฟื้นปราณสิบเม็ด ช่วงคับขันช่วยชีวิตได้ ห้ามปฏิเสธ ห้ามขอบคุณ ห้ามคืนข้า"
เล่ออวี้กำกล่องเล็กนั้นไว้ อ้าปากค้าง ก่อนจะเม้มลง
"ได้"
เฉียวจื่อโม่ตามมาเป็นคนที่สอง เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเล่ออวี้ ไม่พูดอะไร ปลดมีดสั้นเล่มหนึ่งจากเอวส่งให้
"พี่เจ็ด นี่มัน……"
"ไว้ป้องกันตัว" เฉียวจื่อโม่กล่าวเรียบๆ "เจ้าจำเป็นต้องใช้มันมากกว่าข้า"
มีดสั้นเล่มนี้ไม่ยาว ตัวมีดสีดำสนิท บนคมมีดมีลายอัสนีเลื่อนไหลวาบวาว
เล่ออวี้มองมีดเล่มนั้น แล้วมองเฉียวจื่อโม่ พี่เจ็ดไม่เคยให้อาวุธเวทของตนแก่ใคร
"พี่เจ็ด ข้า……"
"อย่ามัวร่ำไร" เฉียวจื่อโม่โบกมือ "เอาไป"