มารดาและบิดารออยู่ที่หน้าร้านขนมหวานในตลาด
เมื่อเล่ออวี้มาถึง มารดากำลังยืนมองหาอยู่หน้าร้าน พอเห็นนางเดินมาแต่ไกล น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาทันที
“อวี้เอ้อร์…” มารดาเดินเข้ามาจับมือนาง มือเย็นเฉียบ
“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร”
“นี่เป็นของที่แม่ทำทั้งคืน”
มารดาล้วงห่อผ้าออกจากอก ห่อแล้วห่ออีก
เปิดชั้นในสุดออกมา เป็นหยกแผ่นหนึ่ง สีเขียวมรกต คุณภาพไม่ถึงกับดีนัก แต่ขัดเกลาได้เรียบเนียน ตรงกลางร้อยด้วยเชือกแดง
“ไม่ใช่ของดีอะไรนัก…”
เสียงมารดาสั่นเล็กน้อย “แม่ให้อาจารย์ใหญ่ปลุกเสกมาแล้ว เจ้าสวมไว้ เป็นเครื่องเตือนใจ คุ้มครองให้ปลอดภัย…”
“ท่านแม่” เล่ออวี้มองนาง รับแผ่นหยกมา แล้วสวมที่คออย่างระมัดระวัง
“งามมาก ข้าชอบมาก ต่อไปจะสวมทุกวัน”
น้ำตาของมารดาร่วงพรู
บิดายืนอยู่ข้าง ๆ ล้วงห่อกระดาษน้ำมันออกจากแขนเสื้อ
“อวี้เอ้อร์ นี่คือชานมที่พ่อทำ” เสียงบิดาแหบพร่า “หินเก็บความร้อนพ่อใส่ไว้ใต้ก้นถ้วยแล้ว คงอุ่นไปได้ถึงค่ำ”
เล่ออวี้รับมาเปิดห่อกระดาษ ด้านในเป็นถ้วยไม้ไผ่ใบหนึ่ง
นางจิบคำหนึ่ง กลิ่นนมและกลิ่นชาผสมผสานกัน หวานกำลังดี อุ่นกำลังดี อบอุ่นตั้งแต่ลำคอลงไปถึงท้อง
“อร่อย” ตานางแดงเรื่อ “ท่านพ่อ ชานมที่พ่อทำอร่อยขึ้นเรื่อย ๆ เลย”
บิดายิ้มเล็กน้อย น้ำตาไหลตามมา
มารดาจับมือนางไว้ไม่ยอมปล่อย “อวี้เอ้อร์ ที่นั่น ข้าได้ยินคนเขาว่าอันตรายนัก เจ้าไม่ไปได้หรือไม่… เราไปอ้อนวอนท่านหัวหน้าตระกูลอีกทีเถิด…”
“ท่านแม่ ข้าทำผิด ข้าต้องไป”