วันรุ่งขึ้น ตอนที่เล่ออวี้ส่งมันโกซาโกวต๋าให้เฉียวจื่อโม่ นางก็พบว่ามีอีกคนนั่งอยู่ในลานของเขาด้วย
เป็นหญิงสาวซึ่งดูราวสิบเจ็ดสิบแปดปี สวมเสื้อคลุมตัวยาวสีแดงเข้ม ใบหน้าคมคาย รอยยิ้มที่มุมปากแฝงแววโอหัง
"โอ๊ะ นี่คือคนที่เจ้าพูดถึงเมื่อวาน คนที่ทำขนมหวานน่ะรึ?" หญิงสาวชุดแดงปรายตามองเล่ออวี้แล้วกล่าวอย่างเกียจคร้าน
"อืม" เฉียวจื่อโม่รับกล่องอาหารมา เปิดออกดู "มาได้จังหวะพอดี ท่านพี่สามก็อยู่ที่นี่ เจ้าทำเพิ่มอีกชามเถอะ"
ท่านพี่สาม?
เล่ออวี้ชะงัก ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า—นี่คือคุณชายสามเฉียวจื่อหยาน
ชุ่ยผิงเคยบอกนางว่าคุณชายสามมีรากวิญญาณธาตุไฟ อารมณ์ร้อนแรง แต่พรสวรรค์ยอดเยี่ยม อายุสิบแปดปีก็ถึงขั้นปลายฐานสร้างแล้ว เป็นผู้บำเพ็ญที่สูงที่สุดในหมู่คนรุ่นเยาว์ของตระกูลเฉียว
"คารวะคุณชายสาม" เล่ออวี้รีบคำนับ
เฉียวจื่อหยานตอบในลำคอ "อืม" สายตาจับจ้องที่มันโกซาโกวต๋าในกล่องอาหาร
"กลิ่นอะไรนะ? หอมดี"
"มันโกซาโกวต๋า"
เฉียวจื่อโม่ยื่นอีกชามให้เฉียวจื่อหยาน
เฉียวจื่อหยานรับมาชิม
แล้วก็เงียบไป
ผ่านไปสองวินาที นางก็ชิมอีก
แล้วชิมอีก
มันโกซาโกวต๋าหนึ่งชาม นางกินหมดภายในสามอึก แม้แต่สาคูก็ไม่เหลือ
"ยังมีอีกไหม?" นางถาม
เฉียวจื่อโม่ไม่รอให้เล่ออวี้ตอบ "ท่านพี่สาม นั่นของข้า..."
เล่ออวี้ "...พรุ่งนี้ค่อยทำเพิ่ม วันนี้วัตถุดิบไม่พอแล้ว"
เฉียวจื่อหยานขมวดคิ้ว แล้วหยิบของบางอย่างจากแขนเสื้อโยนให้นาง
เล่ออวี้รับไว้ดู เป็นศิลาวิญญาณชั้นกลางสองก้อน
"พรุ่งนี้ส่งมาสองชาม" พูดจบเฉียวจื่อหยานก็ลุกขึ้นเดินจากไป
เล่ออวี้กุมศิลาวิญญาณชั้นกลางสองก้อนไว้ มึนงงไปทั้งตัว
เฉียวจื่อโม่หัวเราะเบา ๆ "ท่านพี่สามเป็นแบบนี้แหละ เจ้าอย่าถือสา"
"ไม่ถือสา ๆ" เล่ออวี้รีบส่ายหัว
ได้ศิลาวิญญาณแล้วนางจะถือสาได้อย่างไร?
นางแทบอยากให้ไปส่งขนมหวานให้คุณชายสามทุกวันเสียด้วยซ้ำ