เช้าวันรุ่งขึ้น เล่ออวี้ถูกชุ่ยผิงเคาะประตูเรียกให้ตื่น
"เล่ออวี้! เล่ออวี้! รีบตื่นเถิด! คุณหนูจะไปหอฝึกตนแล้ว เจ้ารีบไปเตรียมตัวเร็วเข้า!"
เล่ออวี้สะดุ้งเฮือกดีดตัวขึ้นจากเตียง ลนลานหยิบจับเสื้อผ้าสวม
หอฝึกตน?
ที่นั่นคือที่ใด?
นางไม่มีเวลาคิดมาก รีบเก็บถุงเก็บสมบัติข้างหมอนใส่ในอกเสื้อ จากนั้นรีบล้างหน้า แล้ววิ่งออกจากห้องไป
ชุ่ยผิงยืนรออยู่ในเรือนแล้ว ในมือถือถาดใบหนึ่ง บนนั้นมีกาน้ำชาและถ้วยชาวางอยู่
"เจ้าถือนี่ไป" ชุ่ยผิงยัดถาดใส่มือเล่ออวี้ "ตามไปจำทางไว้ อย่าเดินหลงเล่า"
เฉียวซูเหยาก้าวออกมาจากเรือนหลัก วันนี้นางสวมชุดฝึกตนสีขาวนวลจันทร์ เรือนผมมัดไว้อย่างเรียบง่ายด้วยปิ่นไม้ธรรมดา ต่างจากท่าทางขี้อ้อนน่าเอ็นดูเมื่อวานราวฟ้ากับเหว
"ไปเถิด" นางหาวหวอด เห็นได้ชัดว่ายังนอนไม่พอ
เล่ออวี้ถือถาดตามหลังเฉียวซูเหยา ออกจากลานชิงอี
จวนหลักกว้างใหญ่นัก เล่ออวี้มาอยู่ได้ครึ่งเดือนแล้วยังเดินไม่ทั่ว
วันนี้ตามเฉียวซูเหยาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ผ่านประตูหลายบาน ผ่านเรือนหลายหลัง สุดท้ายมาถึงตีนเขาลูกหนึ่ง
ใต้ตีนเขามีประตูหิน ประตูหินด้านบนสลักอักษรใหญ่สามตัว: หอฝึกตน
สองข้างประตูหินมีชายชุดเทายืนอยู่สองคน อายุราวสามสิบ ใบหน้าไร้อารมณ์
เมื่อเห็นเฉียวซูเหยา ทั้งสองโค้งตัวเล็กน้อย "คุณหนูสิบสาม"
เฉียวซูเหยาพยักหน้า แล้วเดินเข้าไป
เล่ออวี้รีบตามติด
ผ่านประตูหินไป ภาพเบื้องหน้าทำให้เล่ออวี้ตะลึงไปทั้งตัว
ที่นั่นเป็นหุบเขากว้างใหญ่ ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน ใจกลางหุบเขามีลานหินราบเรียบผืนหนึ่ง บนลานหินมีเบาะปู่นั่งสมาธิหลายสิบผืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
เบาะแต่ละผืนมีรัศมีจาง ๆ ล้อมรอบ คล้ายถูกบางสิ่งปกคลุมเอาไว้