ชีวิตกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
เล่ออวี้วิ่งไปมาระหว่างเรือนฟักกับคอกกระต่ายทุกวัน กลับมาตอนค่ำก็คุยกับไข่
ไข่สัตว์อสูรฟักออกมาทีละฟอง ๆ
เหยี่ยววายุว่องฟักก่อนเพื่อน เปลือกไข่แตกออกทีละฟอง เผยให้เห็นลูกเหยี่ยวขนปุย
ขนอ่อนสีเทาขาว จะงอยปากแหลม ดวงตากลมโต ส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ น่ารักเป็นที่สุด
ลูกหมาป่าหลังเหล็กเหมือนลูกสุนัข มีขนสีเทาดำ หูตก พอเกิดมาก็เดินโซเซได้
จิ้งจอกเพลิงแดงฟักทีหลังสุด แต่สวยที่สุด
ลูกจิ้งจอกมีขนปุยสีแดงเพลิงทั้งตัว ปลายหางมีขนสีขาวแซมเล็กน้อย ดวงตาสีอำพัน มองคนด้วยท่าทีอ้อนแอ้นโดยธรรมชาติ
ทุกครั้งที่เห็นสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้ เล่ออวี้จะมีประกายตาเป็นประกายวิบวับ
นางชอบจิ้งจอกเพลิงแดงตัวนั้นเป็นพิเศษ ทุกวันต้องลูบเป็นพิเศษหลายที ลูกจิ้งจอกก็ชอบนางเช่นกัน พอเห็นนางก็ส่งเสียงครางในลำคอ เหมือนแมว
"ตั้นตั้น วันนี้เจ้าไม่ได้เห็น ลูกจิ้งจอกเพลิงแดงน้อยนั่นน่ารักที่สุดเลย!"
เล่ออวี้รายงานให้ไข่ฟังทุกค่ำคืน
"วันนี้มันหัดวิ่งได้แล้ว! วิ่งเร็วมากด้วย! ก็แค่ยังเลี้ยวไม่ค่อยเก่ง วิ่งชนกำแพงโครมใหญ่ งงไปหมดเลย น่ารักจนตาย!"
เฉียวซู่ชิง: ...ดังนั้นทุกวันเจ้าไปลูบสัตว์อสูรตัวอื่นข้างนอก แล้วกลับมายังจะเล่าให้ข้าฟังอีก?
นางไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงเกิดความคิดเช่นนี้
มันประหลาดมาก
นางไม่รู้จักมนุษย์ผู้นั้นสักหน่อย นางจะไปลูบสัตว์อสูรอะไร มันเกี่ยวอะไรกับตน?