จูหยวนจางประทับอยู่ในห้องอุ่นของตำหนักเหวินหัว เบื้องหน้ามีรายงานลับที่ซ่งจงเพิ่งนำมาถวายวางแผ่อยู่
กระดาษแผ่นนั้นไม่ใหญ่ ตัวอักษรเล็กละเอียดแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องว่าง พระขนงของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“เจ้าหมายความว่า หลินอู๋หยางไปตกปลาทีไรก็ไม่ได้ปลา แล้วก็เอาของกินประหลาดที่ทำเองไปหลอกกินของจากโหย่วหรงทุกครั้งอย่างนั้นหรือ?”
ซ่งจงคุกเข่าอยู่เบื้องล่างบันได ก้มศีรษะต่ำ “ทูลฝ่าบาท เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ สายของจวนเฉากั๋วกงรายงานว่า คุณหนูหลี่จะแต่งกายเป็นชายออกจากจวนทุกคราวที่ได้หยุดพัก แล้วไปพบหลินอู๋หยางริมคูเมือง หลินอู๋หยางนำของกินที่เรียกว่า ‘ม่ออวี้ซวง’ กับสาลี่หนามตากแห้ง และของกินอื่น ๆ ไปแลกกับเนื้อตุ๋นและขนมที่คุณหนูหลี่นำมา ทั้งสองอยู่ริมแม่น้ำครึ่งค่อนวัน ย่างปลา ต้มแกง พูดคุยหัวเราะกันพ่ะย่ะค่ะ”
จูหยวนจางฟาดรายงานลับลงบนโต๊ะ “นักกินจุ!”
ด่าจบแล้ว เขากลับนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ซ่งจงไม่กล้าเงยหน้า ได้ยินเพียงเสียงนิ้วเคาะโต๊ะจากหลังโต๊ะทรงพระอักษร ดังเป็นจังหวะเนิบช้า ราวกับผู้สูงวัยกำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่
จูหยวนจางกำลังครุ่นคิดจริง ๆ
เขาไม่รู้ว่าของที่เรียกว่า “ม่ออวี้ซวง” คืออะไร ส่วนสาลี่หนามตากแห้งก็ไม่เคยลิ้มลอง
พลันนึกถึงปีจื้อเจิ้งที่สิบสี่ ปีนั้นเขายังเป็นทหารองครักษ์ใต้บัญชาของกัวจื่อซิง
ครั้งหนึ่งเขาออกจากเมืองไปทำธุระ ถูกทหารหยวนไล่ล่าถึงสามวันสามคืน หิวจนท้องติดหลัง ฝ่าเท้าถลอกเป็นตุ่มเลือดเต็มไปหมด ครั้นกลับถึงเมืองหาวโจวก็เป็นยามดึก ประตูเมืองปิดสนิทแล้ว
เขาอ้อมไปยังเชิงกำแพงเมืองแล้วตะโกนขึ้นไป เสี้ยวหนึ่งของศีรษะพลันโผล่พ้นกำแพงมา—เป็นหม่าซิ่วอิง
นางหย่อนตะกร้าลงมาด้วยเชือก ข้างในมีโจ๊กข้าวฟ่างหนึ่งชามกับแป้งหยาบสองแผ่น
โจ๊กห่อด้วยผ้าฝ้ายเพื่อรักษาความร้อน พอเปิดออกมาก็ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น ส่วนแผ่นแป้งนึ่งผสมผักป่ากับรำข้าว ทั้งแข็งทั้งฝาด ทว่าในปากเขากลับหอมอร่อยยิ่งกว่าอาหารเลิศรสใด ๆ
เขานั่งยอง ๆ อยู่ใต้กำแพง กินอย่างตะกละตะกลาม ส่วนนางมองลงมาจากบนกำแพงแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ค่อย ๆ กิน ระวังติดคอ”