ภายในตำหนักชุนเหอจุดกำยานหลงเสียน ควันหอมลอยเอื่อยขึ้นสู่เพดานประดับลวดลาย
จูหยวนจางยกถ้วยชาขึ้นจิบ
เขาวางถ้วยชาลง สายตาหยุดอยู่บนซ่งจงซึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง
วันนี้ซ่งจงมาเอง ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรเข้าวังมารายงานด้วยตนเอง ย่อมหมายความว่าเรื่องนี้ไม่เล็ก
“ว่ามา”
“กระหม่อมรับพระบัญชา”
ซ่งจงหยิบจดหมายลับออกจากแขนเสื้อ ประคองขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือ “ทางตำหนักบูรพา ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา องค์รัชทายาทพระนัดดาทรงส่งคนไปสืบความเคลื่อนไหวของคุณหนูหลี่แห่งจวนเฉากั๋วกงถึงสามครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
มือที่จูหยวนจางใช้จับถ้วยชาไม่ขยับ ทว่าข้อนิ้วกลับซีดขาวขึ้นเล็กน้อย
ภายในตำหนักเงียบงันไปครู่หนึ่ง กำยานหลงเสียนในกระถางเผาจนหมด เถ้าถ่านท่อนหนึ่งร่วงลงอย่างไร้สุ้มเสียง
“เรารู้แล้ว” น้ำเสียงของจูหยวนจางฟังไม่ออกว่าพอพระทัยหรือกริ้ว “เจ้าออกไปเถิด”
ซ่งจงโขกศีรษะแล้วถอยออกไป
ประตูตำหนักปิดลง ภายในตำหนักชุนเหออันกว้างใหญ่เหลือเพียงเขาคนเดียว จูหยวนจางเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง นิ้วเคาะที่เท้าแขนเป็นจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า
อวิ๋นเหวิน หลานชายรัชทายาทคนโปรดของเขา
หลายปีก่อนเขาเคยบอกจูอวิ๋นเหวินว่า หลี่จิ่งหลงปฏิเสธการเกี่ยวดอง ให้ตัดใจเสีย
ครานั้นอวิ๋นเหวินคุกเข่าอยู่ในตำหนักเหวินหัว หน้าผากแนบอิฐทอง กล่าวว่ “หลานน้อมรับพระบัญชา”
น้ำเสียงฟังดูเชื่อฟัง ทว่าจูหยวนจางมีชีวิตมาเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว ยังมีละครฉากใดที่ไม่เคยพบเห็น? ปากเด็กคนนั้นกล่าวว่าน้อมรับพระบัญชา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ครานั้นเขาไม่ได้กล่าวอะไรต่อ คนหนุ่มสาวก็เป็นเช่นนี้ ผ่านไปสักพักความรู้สึกก็จางหายไปเอง
แต่บัดนี้ผ่านมาครึ่งปีเศษแล้ว อวิ๋นเหวินหาได้ตัดใจไม่ กลับส่งคนไปเฝ้าหน้าจวนสกุลหลี่เสียด้วยซ้ำ คนที่จับตาดูยังเป็นหลี่โหย่วหรง เรื่องนี้มิใช่เพียงความหลงใหลของหนุ่มน้อยแล้ว