จูหยวนจางรู้สึกว่าการอบรมสั่งสอนจูอวิ๋นเหวินนั้นประสบผลสำเร็จไม่น้อย เส้นทางที่ควรเตรียมไว้ให้ก็ล้วนปูไว้พร้อมแล้ว
สถานการณ์ในยามนี้คือกลุ่มขุนนางบุ๋นกำลังมีอำนาจแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ทว่าบทเรียนจากราชวงศ์ซ่งอันอ่อนแอยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
ราชสำนักต้าหมิงต้องการคนเช่นหลินอู๋หยาง
ภายในตำหนักเหวินหัว บนโต๊ะทรงพระอักษรเบื้องหน้าจูหยวนจางคลี่แผนที่เหลียวตงไว้แผ่นหนึ่ง
จูอวิ๋นเหวินยืนอยู่ใต้ขั้นบันได เขายืนจนแทบไร้เรี่ยวแรงมาครึ่งก้านธูปแล้ว แต่เมื่อเสด็จปู่ยังไม่ตรัส เขาก็ไม่กล้าขยับ
“เข้ามาเถิด” ในที่สุดจูหยวนจางก็เอ่ยขึ้น พระเนตรละจากแผนที่แล้วทอดมองหลานชาย
จูอวิ๋นเหวินยืนกุมมือ สีหน้าอ่อนน้อมว่าง่าย
จูหยวนจางมองเขาอยู่สองครา จู่ ๆ ก็ถามว่า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราจึงส่งหลินอู๋หยางออกไป?”
จูอวิ๋นเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง “หลานไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”
“ลองคิดดูอีกที”
จูอวิ๋นเหวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนลองหยั่งเชิงตอบว่า “เหลียวตงเป็นด่านชายแดนสำคัญ มีหนี่ว์เจิน โชซอน และเป่ยหยวนตั้งอยู่ในจุดบรรจบกัน หลินอู๋หยางเป็นขุนนางบุ๋น เสด็จปู่ส่งเขาไปเพื่อให้ฝึกฝนประสบการณ์หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
จูหยวนจางมิได้พยักหน้าหรือส่ายหน้า พระองค์หมุนแผนที่ให้หันไปอีกทาง แล้วเลื่อนมาตรงหน้าจูอวิ๋นเหวิน ก่อนชี้ตำแหน่งแม่น้ำยาลู่
“โชซอนก่อความวุ่นวาย หนี่ว์เจินก็เคลื่อนไหว พวกคนจากจวนผู้บัญชาการทหารทั้งห้าร่ำร้องอยากทำศึกกันทุกวัน จะตีใคร? ตีโชซอน? ตีหนี่ว์เจิน? ต่อให้ยึดพื้นที่เล็กน้อยนั่นมาได้ จะปลูกธัญพืชหรือเลี้ยงม้าได้หรือ? ภัยใหญ่ที่คุกคามเรานั้นอยู่ทางเหนือ” พระองค์ลากนิ้วไปตามแผนที่ ก่อนหยุดตรงตำแหน่งทะเลทรายทางเหนือ “เป่ยหยวนยังอยู่ พวกตาตาร์กับวะล่ายังอยู่ ทหารม้าบนทุ่งหญ้าจะมาก็มา จะไปก็ไป เจ้าตามไม่ทัน แต่พวกมันกลับฉวยโอกาสกัดเจ้าได้ทุกเมื่อ”