ยามหลินอู๋หยางได้รับคำสั่งโยกย้ายจากสำนักฮั่นหลิน เขายังนึกว่าเอกสารให้ไปประจำต่างถิ่นมาถึงแล้ว
เขาแกะออกอย่างตื่นเต้น อ่านซ้ำถึงสามรอบ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้างอยู่ตรงมุมปาก
คำว่า “ทูตไว้อาลัย” สามคำเขียนไว้ชัดเจนบนกระดาษขาว
ต้องไปไท่หยวน จิ้นอ๋องจู๋กังสิ้นพระชนม์ เขาเป็นหนึ่งในคณะทูตไว้อาลัยที่ราชสำนักส่งไป เพื่อเป็นตัวแทนโอรสสวรรค์ถวายเครื่องเซ่น
หลินอู๋หยางพลิกคำสั่งไปมาดูอยู่ครู่ใหญ่ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว: ฉันเพิ่งปีนออกจากหลุมคนคัดตำราแห่งสำนักฮั่นหลินมาได้แท้ ๆ หันกลับมาอีกที ก็จะให้ฉันไปคร่ำครวญในงานศพอีกแล้วหรือ?
เขานั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้นานพักใหญ่ เจิ้งซื่อซึ่งนั่งโต๊ะข้าง ๆ ชะโงกหน้ามามองคำสั่งในมือเขา ก่อนตบไหล่เบา ๆ น้ำเสียงเปี่ยมความเห็นใจ “ขอแสดงความเสียใจด้วย”
“ผู้อาวุโสเจิ้ง งานนี้...โดยทั่วไปต้องใช้เวลานานเท่าใดหรือ?”
“สั้นที่สุดครึ่งเดือน นานที่สุดหนึ่งเดือน จิ้นอ๋องเป็นโอรสองค์ที่สามของฝ่าบาท พิธีศพย่อมมีแบบแผนสูง ทูตไว้อาลัยมิได้มีเพียงเจ้า กรมพิธีการ สำนักฮั่นหลิน และจวนผู้บัญชาการทหารทั้งห้าล้วนส่งคนไป เจ้าตามขั้นตอนให้ครบก็พอ คุกเข่าคารวะ ร่ำไห้ แล้วอ่านคำไว้อาลัย เสร็จแล้วก็กลับเมืองหลวงไปรายงาน”
หลินอู๋หยางกระตุกมุมปาก คุกเข่าคารวะ ร่ำไห้ เขาเป็นคนข้ามเวลามา ทั้งยังไม่เคยพบหน้าจู๋กังด้วยซ้ำ จะให้ไปร่ำไห้ที่ไหนกัน? ทว่าพระบัญชามิอาจขัด เขาจึงทำได้เพียงเก็บสัมภาระ เตรียมออกเดินทาง
วันก่อนออกเดินทาง เขาไปจวนเฉากั๋วกง
นับแต่เหตุการณ์ “น้ำแก้เมา” คราวก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างหลินอู๋หยางกับหลี่จิ่งหลงก็ใกล้ชิดขึ้นอย่างน่าประหลาด
หลี่จิ่งหลงส่งคนเอาของกินของใช้ไปให้ที่สถานีรับรองอยู่เนือง ๆ อ้างว่า “บำรุงร่างกายน้องเขย” หลินอู๋หยางปฏิเสธด้วยวาจา แต่ร่างกายกลับซื่อตรง รับเนื้อหมักกับขนมที่ส่งมาไว้ทั้งหมด
คราวนี้เมื่อเขามาเยือน หลี่จิ่งหลงเชิญเข้าไปในห้องหนังสือ แล้วรินชาให้ด้วยตนเอง