หลินอู๋หยางไม่คิดเลยว่าพี่เขยของตนจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ แม้แต่ในหมู่คนที่มาประกาศราชโองการแก่ฉีอ๋อง ก็ยังมีคนของเขาปะปนอยู่ด้วย
ในห่อผ้าไหมมีถุงหอมแนบมาด้วย ภายในถุงมีจดหมายสองฉบับ ฉบับหนึ่งผนึกไว้อย่างแน่นหนา บนหน้าซองเขียนว่า “ส่งต่อให้เยี่ยนอ๋อง เปิดอ่านด้วยพระองค์เอง” อีกฉบับหนึ่งส่งถึงเขา
เขาเปิดจดหมายของตนก่อน
ลายมือของหลี่จิ่งหลงหวัดจนคนที่ไม่สนิทสนมด้วยแทบดูไม่ออกว่านี่คือลายมือของเขา
“น้องอู๋หยาง เมื่อได้อ่านจดหมายนี้ก็เสมือนได้พบหน้า พี่ตัดสินใจแล้ว จึงแนบจดหมายอีกฉบับมาด้วย ขอให้น้องหาทางส่งต่อให้เยี่ยนอ๋อง น้องอยู่ที่เหวินเติง ไม่ไกลจากเป่ยผิง หากมีโอกาสก็จงนำไปส่งด้วยตนเอง เรื่องนี้สำคัญยิ่ง หลังอ่านแล้วจงเผาทิ้ง อย่าทิ้งร่องรอยไว้เป็นอันขาด”
หลินอู๋หยางพลิกจดหมายดู ด้านหลังยังมีตัวอักษรเล็ก ๆ อีกหนึ่งบรรทัดว่า “พี่ใช้ชีวิตเหลวไหลมาครึ่งชีวิต ก็เพื่อคุ้มครองตระกูลให้พ้นภัย บัดนี้สถานการณ์ในราชสำนักกระจ่างแล้ว อวิ๋นเหวินไม่อาจก่อการใหญ่ได้ น้องมีความสามารถ ย่อมรู้ว่าควรเลือกพึ่งพาผู้ใด พี่ขอกล่าวเพียงเท่านี้”
เขาวางจดหมายลง ก่อนหยิบฉบับที่ส่งต่อให้เยี่ยนอ๋องขึ้นมา ซองจดหมายไม่ได้ปิดผนึก เห็นชัดว่าหลี่จิ่งหลงไม่กลัวเขาอ่าน เขาดึงกระดาษจดหมายออกมาแล้วคลี่ดู