วันที่บุตรชายทั้งสามของจูตี้เดินทางกลับจากเมืองอิงเทียนฟู่ เป่ยผิงมีฝนตก
ภายในห้องหนังสือของจวนเยี่ยนอ๋อง จูตี้นั่งอยู่หลังโต๊ะ มือกำม้วนตำราพิชัยสงครามแน่น ทว่าครึ่งค่อนวันก็ยังมิได้พลิกสักหน้า
ความคิดของเขากลับล่องลอยไปไกลถึงเมืองอิงเทียนฟู่
จูเกาฉือ จูเกาซวี่ จูเกาซุ่ย
บุตรชายทั้งสามถูกทางราชสำนักเรียกตัวไปร่วมพิธีรำลึกวันคล้ายวันสวรรคตของปฐมจักรพรรดิ ใจเขาพลันกระตุกวูบ
โจวอ๋องถูกปลดไปก่อนหน้า บุตรชายทั้งสามของเขากลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในเมืองอิงเทียนฟู่ ราวกับเนื้อชิ้นโตสามชิ้นวางอยู่บนเขียง รอเพียงจูอวิ๋นเหวินออกคำสั่ง
เขาคอยข่าวม้าเร็วจากเป่ยผิงมายังเมืองอิงเทียนฟู่ทุกวัน รอมาเกือบสองเดือนแล้ว
ข่าวม้าเร็วส่งมาฉบับหนึ่ง เขาก็อ่านฉบับหนึ่ง อ่านจบแล้วก็เผาทิ้ง ทว่าแม้จดหมายจะถูกเผา ความกังวลในใจก็ยังไม่มอดดับ
จูเกาฉือเดินนำหน้าสุด ร่างอวบอ้วนห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมที่เปียกโชก พอเข้าประตูก็คุกเข่าลงโขกศีรษะ น้ำเสียงอู้อี้ว่า “เสด็จพ่อ ลูกกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จูเกาซวี่ตามมาข้างหลัง ก้าวยาวฉับไว ใบหน้าเผยท่าทีไม่ยี่หระ สายน้ำฝนหยดจากปลายคางเรียว เขาสะบัดศีรษะแล้วแสยะยิ้ม
จูเกาซุ่ยอายุน้อยที่สุด จึงหลบอยู่หลังพี่ชายทั้งสอง ใบหน้าซีดเผือด แต่ยังยืนได้อย่างมั่นคง
จูตี้ลุกจากหลังโต๊ะ เดินไปหาบุตรชายทั้งสาม
เขากวาดตามองทีละคน
“กลับมาได้ก็ดีแล้ว” จูตี้กล่าว น้ำเสียงราบเรียบ
จากนั้นก็หันกลับไปนั่งหลังโต๊ะ โบกมือให้บุตรชายทั้งสามลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
รอจนประตูห้องหนังสือปิดลง เขาจึงวางม้วนตำราพิชัยสงครามที่กำแน่นไว้บนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตา
จูอวิ๋นเหวินปล่อยตัวคนมาแล้ว
เขาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นสั้นกระชั้น หลุดออกจากลำคอทางจมูก มุมปากไม่ขยับแม้แต่น้อย
ใจอ่อนอย่างสตรี
เขาคิดจะลดอำนาจเหล่าอ๋อง แต่กลับไม่กล้าสังหารผู้ใดจริง ๆ คิดจะจับคนเป็นตัวประกัน แต่ก็กลัวถูกประณาม อยากเป็นจักรพรรดิผู้ทรงธรรม ทว่ากลับไร้ใจกว้าง
คิดทำการใหญ่ แต่กลับไร้ความกล้า
คนเช่นนี้ รับมือได้ง่าย
จูตี้ลืมตาขึ้นแล้วลุกยืน เขาสวมเสื้อฟางกันฝน ผลักประตูออกไปท่ามกลางสายฝน