จวนเฉากั๋วกง!
หลี่จิ่งหลงส่งองครักษ์เสื้อแพรกลับไปแล้ว จึงเข้ามายังห้องหนังสือ ก่อนเปิดจดหมายลับที่จูหยวนจางส่งคนมามอบให้
หลี่เจิงจือกับหลี่ฟางอิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
หลี่จิ่งหลงวางจดหมายฉบับนั้นลงบนโต๊ะ ปลายนิ้วกดมุมกระดาษไว้ เนิ่นนานก็ไม่เอ่ยคำใด
หลี่เจิงจือกับหลี่ฟางอิงนั่งประจันหน้ากัน ต่างมองอีกฝ่ายไปมา ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากก่อน
“พี่ใหญ่” หลี่ฟางอิงอดรนทนไม่ไหวในที่สุด “ในจดหมายเขียนว่าอย่างไรกันแน่?”
หลี่จิ่งหลงไม่ตอบ
เขาลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่าง แล้วแง้มบานหน้าต่างออกเล็กน้อย
แสงสนธยาหลั่งไหลเข้ามา พากลิ่นใบไม้จากต้นไหวโบราณในลานเรือนมาด้วย เขายืนหันหลังให้น้องชายทั้งสอง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงหันกลับมา
“น้องสาวถึงวัยออกเรือนแล้ว” เขากล่าว น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกแม้แต่น้อย
หลี่ฟางอิงผุดลุกขึ้นทันที “พี่ใหญ่...”
“นั่งลง” หลี่จิ่งหลงเหลือบมองเขา
หลี่ฟางอิงถูกสายตานั้นตรึงให้นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้
หลี่เจิงจือสุขุมกว่าน้องชาย ทว่ามือที่กำพนักเก้าอี้ไว้ก็ขาวซีด “พี่ใหญ่ จดหมายฉบับนี้...เป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทหรือ?”
หลี่จิ่งหลงไม่ตอบ เพียงโยนจดหมายลงบนโต๊ะ
หลี่เจิงจือหยิบขึ้นมาอ่าน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จดหมายมีเนื้อหาไม่ยาว ถ้อยคำสุภาพ ตลอดทั้งฉบับใช้ถ้อยคำเชิงหารืออย่าง “เราได้ยินมาว่า” และ “เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
ทว่าเมื่อถ้อยคำว่า “เจ้าคิดเห็นอย่างไร” ออกมาจากพระโอษฐ์ของจูหยวนจาง ผู้ใดจะกล้าคิดว่าเป็นเพียงการหารือจริง ๆ?
“พี่ใหญ่” หลี่เจิงจือวางจดหมายลง “ท่านคิดจะทำอย่างไร?”
“พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวัง” หลี่จิ่งหลงเดินไปยังราวแขวนเสื้อ หยิบเสื้อคลุมตัวนอกลงมา “จะถามฝ่าบาทต่อหน้าให้รู้เรื่อง ว่าทรงหมายความว่าอย่างไรกันแน่”
หลี่เจิงจือกับหลี่ฟางอิงสบตากัน ทั้งคู่รู้จักพี่ใหญ่ดีเกินไป ยิ่งเขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่เร่งไม่ร้อนเช่นนี้ เส้นสายที่ขึงตึงอยู่ในใจยิ่งตึงแน่นขึ้น