จูอวิ๋นเหวินเอ่ยเยาะหลินอู๋หยางจนพอใจ อารมณ์จึงเบิกบานยิ่งนัก จากนั้นก็เรียกสามขุนพลคู่ใจแห่งรัชศกเจี้ยนเหวินของตนมา เพื่อหารือเรื่องใหญ่ในการลดอำนาจอ๋อง
เขานั่งอยู่ในห้องอุ่นของตำหนักเหวินหัว มือหนึ่งถือฎีกาลับของเว่ยกั๋วกงสวีฮุยจู่ พลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนส่งฎีกาให้ขันทีข้างกาย นัยให้ส่งต่อไปให้ฉีไท่กับหวงจื่อเฉิงอ่าน
“ท่านอาจารย์ทั้งสาม” จูอวิ๋นเหวินเอ่ย น้ำเสียงเบิกบานกว่าหลายวันก่อนอยู่ไม่น้อย “ฎีกาลับฉบับนี้ของเว่ยกั๋วกง เราอ่านแล้วเห็นว่าน่าสนใจยิ่ง เขาบอกว่าบุตรชายทั้งสามของเยี่ยนอ๋องอยู่ในเมืองหลวง บุตรชายคนที่ชื่อจูเกาซวี่ผู้นั้นยิ่งต้องกักตัวไว้ให้ได้”
ฉีไท่รับฎีกาลับมาอ่านจนจบ แทบจะลุกขึ้นยืนในทันที น้ำเสียงกังวานหนักแน่น “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นพ้องกับเว่ยกั๋วกงพ่ะย่ะค่ะ ต้องกักตัวบุตรชายทั้งสามของจูเกาฉือไว้ให้ได้ ใช้พวกเขาเป็นตัวประกัน ก็จะควบคุมเยี่ยนอ๋องไว้ได้ ทำให้เขาไม่กล้าผลีผลามลงมือ ฉวยช่วงเวลานี้ พวกเราจะได้จัดการลดอำนาจอ๋องต่างแคว้นองค์อื่นอย่างใจเย็นพ่ะย่ะค่ะ!”
หวงจื่อเฉิงรับฎีกาลับจากมือฉีไท่ ก้มหน้าอ่านซ้ำสองรอบ
“ท่านหวงคิดเห็นเช่นไร?” จูอวิ๋นเหวินถาม
หวงจื่อเฉิงวางฎีกาลง ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ฝ่าบาท สิ่งที่ใต้เท้าฉีกล่าวย่อมคำนึงถึงราชสำนักเป็นสำคัญ การกักตัวบุตรชายทั้งสามของเยี่ยนอ๋องไว้เป็นตัวประกัน สามารถควบคุมจูตี้ได้จริง ทว่ากระหม่อมมีข้อกังวลประการหนึ่ง”
“ว่ามา”
“บุตรชายทั้งสามของเยี่ยนอ๋องเข้ามาเมืองหลวง เพื่อร่วมพิธีเซ่นไหว้ครบรอบวันสิ้นพระชนม์ของไท่จู่ ไท่จู่เพิ่งสวรรคตได้หนึ่งปี ฝ่าบาทกลับกักตัวบุตรชายของอ๋องต่างแคว้นที่เดินทางมาเซ่นไหว้ หากเรื่องแพร่ออกไป ผู้คนทั่วหล้าจะมองเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”