“อึ่ก—”
หลินอู๋หยางพยุงก้อนหินริมทะเลไว้ ก่อนโน้มตัวลงอาเจียนสิ่งที่อยู่ในท้องออกมาจนหมด
น้ำรสเปรี้ยวปนกับน้ำลายหยดลงบนโขดหินสีดำ เพียงลมทะเลพัดมาก็แห้งเหือด
มือข้างหนึ่งของเขาค้ำอยู่กับหิน ส่วนอีกข้างกำด้ามดาบเอวแน่น เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ศึกเมื่อครู่ยืดเยื้อนานเกินไป อ่าวสือเต่ากว้างใหญ่กว่าที่คาดไว้ โจรสลัดญี่ปุ่นก็มีจำนวนมากกว่าที่คาดเช่นกัน
ดาบเอวของเขาบิ่นไปถึงสามครั้ง เปลี่ยนดาบไปสามเล่ม ฟาดฟันจนแขนแทบไม่ใช่ของตนเอง
แต่เขาล้มไม่ได้ คนแปดร้อยคนกำลังมองอยู่ หากเขาล้ม ทหารใหม่เหล่านั้นคงแตกกระเจิงทันที
บัดนี้ศึกยุติแล้ว โจรสลัดญี่ปุ่นคนสุดท้ายวางอาวุธ คุกเข่าลงบนชายหาด
หลินอู๋หยางมองเงาร่างที่คุกเข่าอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมา ยังไม่ทันหันหน้าก็อาเจียนออกมาอีกครั้ง
ขณะอาเจียน เสียงอิเล็กทรอนิกส์คุ้นหูก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง บัตรทดลองใช้โหวกว้านจวินสิ้นสุดแล้ว】
ความกระสับกระส่ายที่สั่งสมอยู่ในอกมาตลอดทั้งวันพลันมลายหายไป ราวกับน้ำทะเลถอยกลับจากชายหาด ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าอันเปียกชื้น
【ท่านสัมผัสโลกที่แตกต่างจากฮั่วชี่ปิ้ง ได้รับความสามารถในการรับรู้ทิศทางเพิ่มขึ้น และความสามารถในการขี่ม้ายิงธนูเพิ่มขึ้น!】
หลินอู๋หยางยืดตัวขึ้น ใช้แขนเสื้อเช็ดปาก
การรับรู้ทิศทางเพิ่มขึ้น เขาหลับตาลองดู แล้วก็แยกทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือได้แม้ปิดตา
แม่ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะหลงทางอีกแล้ว
【ฮั่วชี่ปิ้งเห็นว่าท่านอ่อนแอไปหน่อย จึงมอบวิชาให้: ใช้พระคุณและอำนาจควบคู่กัน!】
【ใช้พระคุณและอำนาจควบคู่กัน: ฮั่วชี่ปิ้งไม่ใช่นักบุญผู้สมบูรณ์แบบ เขาไม่ได้คลุกคลีกลมกลืนกับเหล่าทหาร แต่แยกแยะรางวัลและโทษอย่างชัดเจน ทั้งยังมอบรางวัลแก่ผู้สร้างผลงานอย่างใจกว้าง ศัตรูที่ท่านเอาชนะได้ล้วนเลื่อมใสท่านจากใจจริง