เขาผลักประตูเดินออกไป ในห้องโถงด้านข้างมีคหบดีเจ็ดแปดคนนั่งอยู่ ต่างมองหน้ากันไปมา ผ่านไปครู่ใหญ่ นายท่านหวังยกถ้วยชาขึ้น ดื่มชาที่เย็นชืดจนหมดในอึกเดียว ก่อนลุกขึ้นเดินจากไป
นายท่านหลี่ยังคงนั่งอยู่ เขามองประตูบานที่หลินอู๋หยางเพิ่งเดินออกไป แล้วเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสองครั้ง
“นายอำเภอหลวงจาง” เขาเอ่ย “จำนวนเงินที่ใต้เท้าหลินกล่าวเมื่อครู่ หากจ่ายเป็นรายเดือน จะจ่ายกันอย่างไร?”
จางเหวินหย่วนลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปครึ่งหนึ่ง สีหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ “หากนายท่านหลี่ประสงค์ ข้าน้อยจะนำรายละเอียดบัญชีมาให้บัดนี้”
นายท่านหลี่โบกมือ ลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้ข้าจะให้คนนำเงินมาส่ง” เขาเดินไปถึงประตูแล้วหยุดชะงัก หันกลับมามองจางเหวินหย่วน “นายอำเภอหลวงจาง ฝากบอกใต้เท้าหลินด้วยว่า เงินของตระกูลหลี่มิได้ให้เปล่า หากเขาปราบโจรสลัดญี่ปุ่นได้จริง ข้าจะเพิ่มให้อีกสามส่วน แต่หากเขาหลอกลวงข้า เงินของตระกูลหลี่ก็มิใช่สิ่งที่จะเอาไปได้ง่ายๆ”
เขาผลักประตูเดินจากไป แสงตะวันสาดเข้ามาในห้องโถงด้านข้าง ทาบเป็นผืนแสงสีเหลืองอบอุ่นบนพื้น
จางเหวินหย่วนยืนอยู่ในห้องโถงที่ว่างเปล่า กวาดตามองเก้าอี้เจ็ดแปดตัว ถ้วยชาบนเก้าอี้ยังมีไอร้อนจางๆ ราวกับบทสนทนาเมื่อครู่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ
เขาหันหลังเดินไปยังโถงด้านใน หลินอู๋หยางนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือกำพู่กันไว้แน่น ตรงหน้ามีร่างประกาศรับสมัครแผ่นหนึ่งวางอยู่ จางเหวินหย่วนเข้าไปดูใกล้ๆ เห็นข้อความบนประกาศว่า: