ยามนี้หลินอู๋หยางไม่มีแก่ใจจะใส่ใจเรื่องรัก ๆ ฆ่า ๆ ในตระกูลจูเฒ่า!
เพราะเขาได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว
วันที่หลินอู๋หยางได้รับหนังสือเลื่อนตำแหน่ง ลมทะเลพัดกรูมาจากทิศกองรักษาการณ์จิ้งไห่ กระดาษหน้าต่างด้านหลังที่ว่าการอำเภอส่งเสียงสะบัดดังพึ่บพั่บ
หนังสือฉบับนั้นส่งต่อมาจากเมืองเติงโจว จูอวิ๋นเหวินเขียนคำว่า “อนุมัติ” ด้วยลายมือตนเอง
เขาเลื่อนจากตำแหน่งนายอำเภอเหวินเติง ขึ้นเป็นรองผู้บัญชาการฝ่ายปราบโจรสลัดญี่ปุ่นแห่งซานตง ชั้นขุนนางขั้นห้า มีหน้าที่ดูแลกิจการป้องกันโจรสลัดญี่ปุ่นตามชายฝั่งเมืองเติงโจวและเมืองไหลโจวโดยเฉพาะ
ตำแหน่งนี้มิได้ใหญ่โตนัก ทว่ากุมอำนาจเหนือป้อมรักษาการณ์ ค่ายทหาร หอสัญญาณไฟ และหน่วยตรวจตราทั้งหมด ณ ปลายสุดด้านตะวันออกของคาบสมุทรซานตง
ท้ายหนังสือ จูอวิ๋นเหวินเขียนข้อความตัวเล็กเพิ่มไว้บรรทัดหนึ่งว่า “ตอนสอบหน้าพระที่นั่ง เจ้ากล่าวถึงเรื่องกำจัดโจรสลัดญี่ปุ่นในบทความวางแผนการปกครอง เราพอใจยิ่ง บัดนี้เราฝากการป้องกันชายฝั่งไว้กับเจ้า หวังว่าเจ้าจะสำแดงบารมีแห่งต้าหมิงให้ประจักษ์”
หลินอู๋หยางอ่านบรรทัดนั้นซ้ำสองรอบ วางหนังสือลง แล้วเปิดม้วนเอกสารอีกกองที่ส่งมาพร้อมกัน
เอกสารเหล่านั้นเป็นสำเนารวบรวมสถานการณ์โจรสลัดญี่ปุ่นในปีที่สามสิบเอ็ดแห่งรัชศกหงอู่ ซึ่งกรมกลาโหมคัดลอกไว้ เขาเปิดไปหน้าแรก นิ้วมือก็ชะงักค้าง
“ท่านจาง” เขาเอ่ย
จางเหวินหย่วนเดินเข้ามาจากห้องด้านนอก ในมือยังถือรายงานจากเมืองหลวงกองใหม่
“ท่านรู้หรือไม่ว่าเดือนหนึ่ง ปีที่สามสิบเอ็ดแห่งรัชศกหงอู่ หนิงไห่โจวเกิดเรื่องใดขึ้น?”
จางเหวินหย่วนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ข้าน้อยเคยได้ยินมาบ้าง โจรสลัดญี่ปุ่นขึ้นฝั่งที่ปากทะเลไป๋ซา ปล้นชิงชาวบ้าน ทั้งยังสังหารหลูจื้อผู้บัญชาการกองรักษาการณ์
เถาโต๋ ผู้บัญชาการกองรักษาการณ์หนิงไห่ นำทหารโต้กลับ ตัดศีรษะศัตรูได้กว่าสามสิบหัว จนโจรสลัดญี่ปุ่นล่าถอยไป น้องชายของเถาโต๋ เถาเยวี่ย ถูกลูกธนูพลัดถูกแขนขวาบาดเจ็บ”