ภายในห้องหนังสือของจวนเซียงอ๋องแห่งจิงโจว หน้าต่างเปิดแง้มไว้ครึ่งบาน ลมแม่น้ำต้นฤดูหนาวพัดกรูเข้ามา จนกระดาษเซวียนจื่อหลายแผ่นบนโต๊ะพลิกไหวส่งเสียงพึ่บพั่บ
จูไป๋นั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือกำจดหมายฉบับหนึ่งแน่น ข้อนิ้วซีดขาวขึ้นเล็กน้อยเพราะออกแรง
จดหมายสั้นมาก มีเพียงไม่กี่บรรทัด: โจวอ๋องถูกปลด ทั้งครอบครัวถูกคุมตัวส่งไปยังเมืองหลวง ซื่อจื่อโหย่วตุ้นเดินทางไปด้วย ส่วนโหย่วซวิน บุตรชายคนรอง ถูกทิ้งไว้ที่ไคเฟิงเพื่อรอรับคำสั่ง กองทัพของหลี่จิ่งหลงล้อมจวนอ๋องอยู่สามวัน โจวอ๋องมิได้ต่อต้าน
จูไป๋อ่านถ้อยความไม่กี่บรรทัดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
โจวอ๋องคือพี่ห้าของเขา อายุมากกว่าเขาสิบกว่าปี สมัยเด็กมักพาพวกเขา เหล่าองค์ชายน้อยหลายคนเล่นในวัง จูไป๋จำได้ว่าฤดูหนาวปีหนึ่ง เขากับพี่ห้าปั้นตุ๊กตาหิมะอยู่ในอุทยานหลวง มือของพี่ห้าหนาวจนแดงก่ำ แต่ยังยัดเตาอุ่นมือจากแขนเสื้อให้เขา
ยามนั้นพี่ใหญ่จูเปียวมองพวกเขาจากใต้ระเบียง รอยยิ้มอบอุ่นยิ่งนัก
พี่ใหญ่ไม่อยู่แล้ว
จูไป๋พับจดหมายเก็บ วางทับไว้ใต้แท่นฝนหมึกบนโต๊ะ
เขาลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่าง หลังเข้าสู่ฤดูหนาว จิงโจวก็ฟ้ามืดเร็ว แสงสนธยาจากผิวน้ำแผ่เข้ามา ปกคลุมจวนอ๋องทั้งหลังด้วยแสงสีเทาหม่น
ใบไม้บนต้นเหมยเก่าแก่ในลานร่วงไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงกิ่งแห้งไม่กี่กิ่งยื่นเฉียงออกมา เสียงกลองยามจากที่ไกลแว่วมาอย่างอู้อี้ ตีเป็นจังหวะหนักอึ้ง บีบคั้นหัวใจผู้ฟัง
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังมาจากใต้ระเบียง เป็นภรรยาของเขา พระชายาเซียงอ๋องสกุลอู๋ยกถ้วยชาเข้ามา ครั้นเห็นเขายืนอยู่หน้าต่าง ก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ก่อนเดินไปหรี่หน้าต่างให้แคบลง