ภายในเรือนชั้นในของจวนเฉากั๋วกง หลี่โหย่วหรงปาถ้วยชาเครื่องเคลือบหรูเหยาทั้งชุดจนแตกกระจาย
เศษกระเบื้องกระเด็นเกลื่อนพื้น บรรดาสาวใช้คุกเข่าอยู่ใต้ระเบียง ไม่มีใครกล้าเข้าไป จิ่นเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าประตู อยากเกลี้ยกล่อมแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่ส่งสายตาให้คนด้านนอกไปตามท่านกั๋วกง
เมื่อหลี่จิ่งหลงมาถึง หลี่โหย่วหรงก็นั่งอยู่บนโต๊ะ กวัดแกว่งขาทั้งสองข้างไปมา มือกำแผนที่ซานตงม้วนหนึ่งซึ่งไม่รู้ไปค้นเจอมาจากที่ใด ดวงตาแดงก่ำ แก้มป่องราวกับปลาปักเป้า
“เกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก?” หลี่จิ่งหลงก้าวเข้าประตู ฝ่าเท้าเหยียบเศษกระเบื้องชิ้นหนึ่งจนเกิดเสียงกรอบแกรบ เขาก้มมองความยุ่งเหยิงเต็มพื้น แล้วมองใบหน้าของน้องสาวที่เขียนชัดว่า ‘ข้าโกรธมาก’ ก่อนถอนหายใจ
“พี่ใหญ่” หลี่โหย่วหรงฟาดแผนที่ลงบนโต๊ะ “หลินอู๋หยางจะไปเหวินเติงแล้ว”
“ข้ารู้”
“เหวินเติงอยู่ทางตะวันออกสุดของซานตง สามด้านล้อมด้วยทะเล ทั้งยากจนทั้งกันดาร” น้ำเสียงของนางเจือสะอื้น ทว่าใต้เสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยโทสะอย่างชัดเจน “เป็นจูอวิ๋นเหวินที่ทำ เขาแค้นหลินอู๋หยาง จึงผลักไสเขาไปยังสถานที่เช่นนั้น แล้วยังพวกขุนนางทางใต้ พวกเขากำลังหัวเราะเยาะกันอยู่ทั้งนั้น!”
หลี่จิ่งหลงเดินไปนั่งตรงข้ามนาง ยื่นมือไปรับแผนที่มาดู เหวินเติง อยู่ข้างกองรักษาการณ์เวยไห่ เขาขมวดคิ้ว ในใจกำลังใคร่ครวญเช่นกัน แต่สีหน้ากลับไม่เผยอารมณ์
“เรื่องในราชสำนัก เจ้าอย่าเข้าไปยุ่งให้มากนัก”
“ข้าไม่ได้เข้าไปยุ่ง!” หลี่โหย่วหรงกระโดดลงจากโต๊ะ เท้าเปล่าเหยียบพื้นว่างข้างเศษกระเบื้อง ก่อนเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าหลี่จิ่งหลง “พี่ใหญ่ ข้าจะแต่งกับเขา”
หลี่จิ่งหลงเงยหน้ามองนาง
“ไปกราบทูลเสด็จปู่เดี๋ยวนี้ ให้จัดพิธีแต่งงานโดยเร็วที่สุด ยิ่งเร็วยิ่งดี”