หลินอู๋หยางกำลังเตรียมเอกสารและสัมภาระเพื่อออกเดินทางไปไท่หยวน ก็มีคนจากตำหนักบูรพามาถึง
ผู้มาเป็นขันทีหนุ่มหน้าขาวไร้หนวด พูดจาเสียงเบา ท่าทีสุภาพยิ่งนัก “ใต้เท้าหลิน ผู้สำเร็จราชการแทนองค์รัชทายาทมีรับสั่งให้ท่านไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักบูรพา เชิญท่านไปกับข้าน้อยสักครา”
มือของหลินอู๋หยางยังจับสายห่อสัมภาระที่เพิ่งจัดเสร็จไว้แน่น หัวใจพลันกระตุกวูบ
จูอวิ๋นเหวินเรียกพบกะทันหัน จะมีเรื่องอันใดได้? เขาไม่แสดงสีหน้า วางสัมภาระลง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วติดตามขันทีออกจากสถานีพักม้า
ตำหนักบูรพาตั้งอยู่ทางตะวันออกของพระราชวัง แม้ขนาดจะเล็กกว่าตำหนักเหวินหัวเล็กน้อย ทว่าชายคาเชิดงอน กระเบื้องทองปูเต็มหลังคา ย่อมแผ่บารมีแห่งองค์รัชทายาทออกมา ขันทีนำเขาผ่านระเบียงหลายช่วง ก่อนหยุดหน้าตำหนักข้าง แล้วผลักประตูให้เขาเข้าไป
ภายในตำหนักจุดกำยาน กลิ่นหอมหวานเลี่ยนกว่าที่ตำหนักเหวินหัวอยู่บ้าง จูอวิ๋นเหวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จื่อถาน มือกำม้วนหนังสือไว้ เมื่อเห็นเขาเข้ามาก็ไม่ลุกขึ้น เพียงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
“กระหม่อมหลินอู๋หยาง คารวะองค์ชายรัชทายาท” หลินอู๋หยางคุกเข่าคำนับ ท่วงท่าสง่างามเรียบร้อย
บ้าจริง ขยับตัวนิดหน่อยก็ต้องคุกเข่า
จูอวิ๋นเหวินยังไม่ให้ฉันลุกอีกเหรอ?
นี่คือการแก้แค้นกันหรือไง?
ใจกว้างแค่นี้ เสียแผ่นดินไปก็สมควรแล้ว
“ลุกขึ้นเถิด” จูอวิ๋นเหวินวางหนังสือลงบนโต๊ะ น้ำเสียงเรียบเฉย “ใต้เท้าหลินเตรียมสัมภาระสำหรับเดินทางไปไท่หยวนเพื่อไว้อาลัยเรียบร้อยหรือยัง?”
“ทูลฝ่าบาท เตรียมเรียบร้อยแล้ว”
“อืม” จูอวิ๋นเหวินยกถ้วยชาขึ้นจิบ คล้ายชวนคุยเรื่อยเปื่อย “ท่านอาสามจิ้นอ๋องสิ้นพระชนม์ เสด็จปู่ทรงส่งเจ้าไปไว้อาลัย นับว่าไว้วางใจเจ้า เจ้าจงจัดการงานให้ดี อย่าให้ความคาดหวังอันสูงส่งของเสด็จปู่ต้องสูญเปล่า”