สิ่งผิดปกติรุกราน หิมะสีดำที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้าโปรยปรายลงบนพื้นดิน ในตอนแรกทุกคนคิดว่านี่เป็นเพียงมลพิษหรือปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่หาชมได้ยากในรอบพันปี
บางคนระแวดระวัง บางคนดีใจ บางคนกังวล บางคนกระโดดโลดเต้น บางคนเฉลิมฉลอง
แต่เมื่อหิมะหยุดตก ผู้คนที่โดนหิมะมากที่สุดเริ่มมีอาการทางจิต หลายพื้นที่เกิดสิ่งผิดปกติเหนือจริงขึ้น
สิ่งผิดปกติเหล่านี้ปรากฏขึ้นอย่างไร้กฎเกณฑ์ พวกมันอาณาเขตที่ตนถือกำเนิดเป็นอาณาเขตของตัวเอง และสร้าง "กฎการฆ่า" ขึ้นภายในอาณาเขต ตราบใดที่คนที่ติดอยู่ภายในละเมิดกฎ ผู้นั้นต้องตายอย่างแน่นอน
ยิ่งสิ่งผิดปกติฆ่าคนได้มากเท่าไร อาณาเขตก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้น และยิ่งมีกฎการฆ่าที่ตนเองเชี่ยวชาญมากขึ้นเท่านั้น มีเพียงการฆ่าสิ่งผิดปกติอย่างสิ้นซากเท่านั้น จึงจะสามารถแย่งชิงแผ่นดินผืนนี้คืนมาจากเงื้อมมือของสิ่งผิดปกติได้
ในเวลาเพียงสิบปี จำนวนมนุษย์ในโลกถูกลดทอนเหลือเพียงสามในห้าของเดิม ประชากรลดลงอย่างมาก
แต่โลกย่อมรู้จักช่วยตัวเอง
007 บอกเขาว่า เดิมทีภารกิจ "กอบกู้โลก" อันยิ่งใหญ่ตัวนี้ไม่ตกถึงหัวเขา
โลกได้เลือกผู้กอบกู้โลกในอนาคตหลายคนไว้แล้ว และวางบททดสอบอันหนักหน่วงไว้ให้พวกเขา รับประกันว่าภายในเวลาอย่างน้อยสิบปีพวกเขาจะเติบโตขึ้นมา แก้ไขสิ่งผิดปกติที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในโลกนี้ และคืนสันติสุขให้มวลมนุษย์
พูดง่าย ๆ ก็คือ พวกเขาคือ "ทีมพระเอก" ของโลกนี้
แต่เพราะสิ่งผิดปกติเติบโตเร็วเกินคาดหมาย พอโลกรู้ตัวว่าผิดปกติ ก็สายไปเสียแล้ว
ระยะเวลาการเติบโตสิบปีที่วางไว้นั้นไม่ทันการณ์อย่างสิ้นเชิง สิ่งผิดปกติเหล่านี้ภายในอย่างมากห้าปี ก็จะสามารถแผ่อาณาเขตสิ่งผิดปกติของตนไปทั่วโลก ตอนนั้นมนุษย์จะต้องอยู่ในความมืดที่สิ่งผิดปกติควบคุมตลอดไป ถูกบังคับให้หลบเลี่ยงกฎการฆ่าของสิ่งผิดปกติ ไร้ซึ่งพลังต่อต้าน
ดังนั้นโลกจึงร้องขอความช่วยเหลือ เรียก 007 มาช่วย 007 จึงเลือกหลินเนี่ยหรานให้เป็นผู้พลิกสถานการณ์
"ไม่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"
แม้ 007 จะบอกว่า "การกอบกู้โลก" เป็นหน้าที่ของพระเอก สิ่งที่เขาต้องทำคือคอยเร่งเร้าพวกเขา เร่งการเติบโตของพระเอกกลุ่มนี้
วิธีที่ 007 เสนอคือ ให้เขาแอบหรือเปิดเผยช่วยเหลือพวกเขา สร้างภาพลักษณ์ที่เป็นทั้งครูทั้งเพื่อน ซึ่งทั้งช่วยเหลือพวกเขาได้ และยังสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้อีกด้วย
แต่เขาไม่คิดจะทำแบบนั้น
เขาไม่เคยชอบมอบชีวิตของตัวเองไว้ในมือคนอื่น แต่ก็เข้าใจหลักการที่ว่าไม่ควรใส่ไข่ทั้งหมดไว้ในตะกร้าใบเดียว
ดังนั้นเขาจะช่วยพวกเขา แต่นั่นไม่ใช่แผนทั้งหมดของเขา
007 ไม่เข้าใจ [โฮสต์ตั้งใจจะทำยังไง?]
"การจะสร้างชื่อเสียงให้ยั่งยืน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความประทับใจแรกพบ"
หลินเนี่ยหรานยิ้ม เขากางแผนที่ในมือ ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนพื้นที่ภาคตะวันออก เมื่อเงยหน้ามอง 007 ดวงตาของเขามืดดำสนิท
"ฉันต้องการ... การเปิดตัวที่ยิ่งใหญ่"
ไม่กี่วันต่อมา:
"เรามาถึงเขตอันตรายระดับ C ซู่สุ่ย ภาคตะวันออกแล้ว ยืนยันเป้าหมายแล้ว"
ทีมที่สวมชุดเรียบร้อยนั่งยองอยู่หน้าอาคารที่เย็นชาอึมครึม เครื่องวัดระดับความผิดปกติที่ปักอยู่บนพื้น ไฟแสดงสิบบริเวณ สว่างขึ้นสามดวงสีแดง กำลังกระพริบไม่หยุด
"ยืนยันระดับมลพิษแล้ว ระดับสาม กำหนดเป็นระดับ D ชั่วคราว"
หัวหน้าทีมหวังหนิงสุยกดเสียงต่ำรายงาน แต่ในเมืองที่เงียบสงัดหดหู่ราวกับความตายนี้ เสียงยังดังเกินไปหน่อย
สมาชิกทีมข้างกายอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ สายตาหยุดอยู่ครู่หนึ่งบนท้องฟ้าที่หม่นหมองราวกับถูกใส่ฟิลเตอร์ผี ๆ แล้วกวาดผ่านถนนยางมะตอยที่รกรุงรัง สัญญาณไฟจราจรที่กระพริบประกายไฟเพราะสัญญาณถูกรบกวนจากสิ่งผิดปกติ กำแพงและพงหญ้าที่เปื้อนคราบเลือด และสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่เป้าหมายของพวกเขาในครั้งนี้——สระว่ายน้ำเครือข่ายแห่งหนึ่งที่เคยเปิดดำเนินการ
การตกแต่งและป้ายของสระว่ายน้ำผ่านการร้างมานานจนขึ้นราเขียว ๆ กลิ่นคาวเลือดที่ไม่น่าดมปนกับไอน้ำลอยโชยมา
"รับทราบข้อมูลแล้ว ต้องระวังตัวให้มาก กลับมาอย่างปลอดภัย"
"รับทราบ"
หวังหนิงสุยวางสายหูโทรศัพท์ จู่ ๆ ก็หันไปชำเลืองมองถนนที่ว่างเปล่า สายตากวาดผ่านกองขยะสองสามกองที่อาจมีคนหลบซ่อน ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"หัวหน้า... เป็นอะไรไป?" สมาชิกทีมคนหนึ่งหันกลับไปมองตามสายตาเขา แต่รอบ ๆ ที่นี่นอกจากพวกเขา ก็ไม่มีใครอีก
"...ไม่มีอะไร" หวังหนิงสุยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันกลับมามองอาคารด้านหน้า "เตรียมเข้าไป"
"เถาหยู ติดตั้งเครื่องจับเวลา"
"รับทราบ"
สมาชิกทีมหญิงคนหนึ่งหยิบเครื่องขนาดใหญ่จากด้านหลัง ก้มลงติดตั้งไว้ข้างเครื่องวัดระดับความผิดปกติ
ครั้งนี้หวังหนิงสุยพาคนมาด้วยสี่คน รวมเขาห้าคนที่มายังที่นี่ ในฐานะเขตอันตรายที่เพิ่งเกิดใหม่ นับว่าเป็นการจัดทีมที่ค่อนข้างดีแล้ว
สมาชิกทีมหญิงเถาหยูตั้งเวลาเครื่องจับเวลาไว้สองชั่วโมง ถ้าสองชั่วโมงแล้วพวกเขายังไม่ออกมา เครื่องนี้จะส่งเสียงเตือน
หากพวกเขาสามารถทำภารกิจนี้ให้เสร็จภายในสองชั่วโมงได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าเกินเวลาแล้วยังไม่ออกมา ก็คงจบเห่กันเป็นส่วนใหญ่ ตอนนั้นเครื่องจับเวลานี้จะทำหน้าที่เป็นสัญญาณเตือน และยังช่วยส่งข่าวการตายของพวกเขากลับไปได้อีกด้วย
หวังหนิงสุยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วนำทีมเดินไปที่สระว่ายน้ำ
สระว่ายน้ำไม่ได้เก่ามาก เพราะไม่กี่ปีก่อนยังเปิดให้บริการอยู่ พอเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่ากำแพงและประตูใหญ่เพิ่งถูกปรับปรุงใหม่ แค่บริเวณข้างกำแพงจะมีรอยสีแดงคล้ำอยู่บ้าง และยังมีเสียงน้ำหยดดังมาจากข้างในอย่างแผ่วเบา
"หยด เหยาะ——หยด เหยาะ——"
เสียงเบามาก แต่ก็ไม่อาจละเลยได้
ที่หน้าประตูสระว่ายน้ำ มีกระดาษขาวแผ่นหนึ่งที่สะดุดตาผิดที่ติดอยู่
[กฎการฆ่าของสิ่งผิดปกติสระว่ายน้ำ——รหัสแทน: ปิศาจเงือก
หมายเลขหน่วยงานกักขังสิ่งผิดปกติ: D7891
กฎการฆ่าที่ทราบ:
หนึ่ง สระน้ำในสระว่ายน้ำอันตราย อย่าเข้าใกล้!
สอง สระว่ายน้ำไม่มีอาหาร ไม่มีพื้นละลาย และไม่มีร่างกายของคุณ ถ้ามี ขอให้หลับตาและเชื่อว่าตัวเองมีสติ
สาม: ห้ามสัมผัสแหล่งน้ำใด ๆ แม้แต่ปัสสาวะของตัวเองและน้ำที่นำเข้ามา
สี่: ไม่ทราบ
คำเตือน: ปิศาจเงือกไม่มีความสามารถในการเคลื่อนที่บนบก
กฎนี้มาจากทีมสำรวจอย่างเป็นทางการของหน่วยงานกักขังหมายเลข 5 หากคุณหลงเข้ามา หวังว่ากฎนี้จะช่วยคุณได้]
แม้จะรู้กฎเหล่านี้มานานแล้ว แต่ทุกคนก็ยังหยุดลงและอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง
กฎง่าย ๆ สามข้อที่ดูเหมือน แต่กลับเป็นข้อมูลสำคัญที่ได้มาจากการเสียสละของทุกคน ในจำนวนนั้นกฎข้อสามดูเหมือนจะมีระดับอันตรายสูงที่สุด
ตอนที่สิ่งผิดปกติแพร่กระจายไปในเขตซู่สุ่ย สระว่ายน้ำแห่งนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนั้นมีทีมล่วงหน้าเข้าไปสำรวจแล้ว ประสบกับด่านสระว่ายน้ำที่เอาชีวิตแทบไม่รอด จึงนำกฎการฆ่าที่ไม่สมบูรณ์ออกมาสามข้อ
เดิมทีคิดว่าแค่ปิดกั้นไม่ให้คนเข้าไป ที่นี่ก็จะไม่มีปัญหา แต่ไม่คิดว่าเมื่อวานนี้ พื้นที่แถบนี้กลับมีฝนตกลงมาอย่างประหลาด แม้จะหยุดไม่นาน แต่นี่เป็นสัญญาณชัดเจนว่าสิ่งผิดปกติกำลังแพร่กระจาย ทางจากเบื้องบนจึงรีบสั่งการทีมของพวกเขามาทำการสำรวจ
หวังหนิงสุยจ้องกฎสามข้อนี้ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกสองสามครั้ง ราวกับนึกถึงภาพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง ลมหายใจเริ่มหนักหน่วง
"หัวหน้า..." เถาหยูมองเขาด้วยความเป็นห่วง หวังหนิงสุยคือหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่เข้าร่วมการบุกเบิกสระว่ายน้ำแห่งนี้ และเป็นหนึ่งในสามผู้รอดชีวิตที่กลับมาได้สำเร็จ
อีกสองคนถูกหลอมละลายแขนขา มีเพียงเขาเพียงคนเดียวที่หนีออกมาได้อย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เขามีความกลัวน้ำอย่างสุดซึ้ง
"ฉันไม่เป็นไร" หวังหนิงสุยปรับสภาพตัวเองได้อย่างรวดเร็ว พูดว่า "ครั้งนี้เรารู้กฎแล้ว ต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน"