ทุกคนปรับสภาพจิตใจกันได้อย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเข้าไปในสระว่ายน้ำ
ลมที่พัดเข้ามาปะทะหน้า คือกลิ่นอายที่ชื้น แน่นหนึบ และแฝงด้วยความหวานคาว
มือของเถาหยูเอื้อมไปหาอาวุธในอก ดวงตาจ้องมองไปที่พื้น พื้นลื่นราวกับมีแผ่นน้ำบาง ๆ เคลือบอยู่ เผลอเพียงนิดเดียวก็อาจลื่นล้มได้ บนพื้นที่แบบนี้ หากต้องเผชิญกับการหลบหนี ก็ต้องเกิดอุบัติเหตุแน่นอน
เธอขมวดคิ้ว สายตาหันไปยังสระน้ำสีครามผืนใหญ่ที่โดดเด่นและอันตรายที่สุดในที่นี้
หวังหนิงสุยหยุดอยู่ห่างจากสระน้ำสามเมตร ก้าวเท้าหนัก สายตาจ้องเขม็งไปที่ผืนน้ำใสสะอาดสีครามนั้น กล้ามเนื้อทั้งร่างสั่นสะเทือนโดยไม่รู้ตัว
ครั้งแรกที่เข้ามา พวกเขาไม่รู้ว่าสิ่งผิดปกติที่นี่คืออะไรกันแน่ มีคนเข้ามาสิบคน แค่กะพริบตาก็หายไปสองคน แม้แต่ซากศพก็ไม่เห็น
ภายหลังจึงรู้ว่าพวกเขาถูกปิศาจเงือกฆ่า ละลายหายไปในน้ำ กลายเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งผิดปกติ เหลือแม้กระทั่งกระดูกก็ไม่เหลือ
"เดี๋ยวถ้าได้ยินเสียงอะไรผิดปกติ ต้องหลับตาและอุดหูไว้ ห้ามฟัง ห้ามคิด ถ้าเราไม่ได้ลงไปในน้ำเอง ปิศาจเงือกไม่สามารถโจมตีเราได้โดยตรง"
หวังหนิงสุยย้ำอีกครั้ง หลายคนพยักหน้า วางเครื่องบันทึกให้เรียบร้อย แล้วแบ่งเป็นสองทีมเพื่อสำรวจที่นี่
แม้จะรู้ว่าคนน้อยอันตรายมากกว่า แต่พวกเขาก็ไม่สามารถล่าช้าได้นานเกินไป มิฉะนั้นจะยิ่งอันตรายมากขึ้น
ในฐานะผู้ที่มีประสบการณ์มากที่สุดที่นี่ หวังหนิงสุยและเถาหยูอยู่เป็นทีมเดียวกัน รีบใช้เครื่องมือตรวจสอบห้องอาบน้ำและตู้เก็บของ
โดยปกติ การแพร่กระจายของสนามพลังงานสิ่งผิดปกตินั้นหมายถึงสองสถานการณ์เท่านั้น
หนึ่ง กินคนมามาก พลังงานเพียงพอและต้องการพลังงานมากขึ้น สอง เข้าใจกฎการฆ่าไม่มากพอ สิ่งผิดปกตินี้ยังมีความสามารถอื่น ๆ อีก
เถาหยูยกเครื่องตรวจจับสแกนไปทั่วทุกจุดอย่างละเอียด พลังงานบนเครื่องมือคงที่ตลอดเวลา ไม่มีความผันผวน แต่เธอก็ไม่กล้าผ่อนคลายความระมัดระวัง ยังคงสแกนลงไปอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง
เบื้องหลังที่เธอไม่ทันสังเกต สวิตช์ฝักบัวตัวหนึ่งขยับไปมาเองอย่างกะทันหัน
"แตะ"
เสียงสวิตช์เล็ก ๆ ดังขึ้น เถาหยูสัมผัสได้ถึงบางอย่างในทันที เงยหน้าขึ้น
"หืม?"
หลอดไฟเหนือศีรษะถูกเปิดขึ้นอย่างกะทันหัน แสงสีเทาอมเขียวสว่างขึ้นในห้องที่มืดมัว
เถาหยูสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่าทำไมหลอดไฟถึงเปิด แล้วก็ก้มหน้าตรวจสอบรอบ ๆ ต่อไป
"แซ่——"
ไม่ถูก นี่มัน...
เถาหยูตกใจ ความคิดพุ่งปรากฏในสมอง เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตะลึง ไหนมีหลอดไฟสว่าง กลับเป็นฝักบัวขนาดใหญ่ปรากฏอยู่เหนือหัวของเธอ รูเล็ก ๆ เรียงรายแน่นหนากำลังส่งเสียงน้ำไหลพราก ๆ น้ำนั้นดูเหมือนกำลังไหลมาจากทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว!
จุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ ไม่มีฝักบัวนี้แน่นอน!
น้ำเล็กน้อยหยดลงมาก่อน กระทบลงบนแก้มของเธอ เนื้อบนใบหน้าของเธอเกือบจะละลายทันที ขอบแผลที่บาดเจ็บม้วนตัวหดร่น เผยให้เห็นกระดูกขาวโพลน
เมื่อเห็นว่าน้ำด้านบนเกือบจะพุ่งลงมา เถาหยูไม่สนใจความเจ็บปวดที่แก้ม รีบยกแขนขึ้นบังศีรษะด้วยความเร็วที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้หัวละลาย พร้อมกับรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว!
"พรึ่บ ๆ ๆ——"
"อ๊าาาา!"
น้ำตกลงมาอย่างรวดเร็ว กระทบลงบนแขนของเธอ กระทบลงบนร่างกายที่ไม่ได้ปกปิด ในชั่วพริบตา เธอรู้สึกว่าร่างกายครึ่งหนึ่งกำลังละลายอย่างรวดเร็ว ผิวหนังหลุดลอกอย่างรวดเร็ว เส้นผมติดกับหนังศีรษะร่วงหล่นลงบนพื้นลื่น ร่างกายทั้งร่างราวกับก้อนครีมที่เนียนนุ่มถูกความร้อนสูงอบจนหยดลงมา
กฎ กฎได้กล่าวไว้ว่า ในสระว่ายน้ำไม่มีพื้นหรือร่างกายที่ละลาย ถ้ามี ขอให้หลับตาและเชื่อว่าตัวเองยังมีสติ
แต่เธอจ้องมองสายน้ำที่กำลังจะพุ่งเข้ามาหาเธออย่างตกใจกลัว หากหลับตาตอนนี้ เธอจะถูกน้ำราดตั้งแต่หัวจรดเท้า จะละลายกลายเป็นน้ำ และหายไปจากโลกนี้อย่างเงียบงัน!
เธอถอยหลังทีละก้าวโดยสัญชาตญาณ กัดฟันเตรียมหลับตาและสะกดจิตตัวเอง——
"แคร้ง!"
ผมหน้ายาวปลิวขึ้น ดาบวาววับวาบผ่านหน้าต่อตา ดวงตาสีเขียวเข้มราวกับหมาป่าคู่หนึ่งวาบผ่านในแสงดาบ
ความเย็นยะเยือกจู่ ๆ ก็แนบชิดกับแผ่นหลังของเธอ ถึงแม้จะไม่ได้แตะต้อง แต่ก็ทำให้ร่างกายของเธอขนลุกชันไปทั้งตัว ความเย็นที่กระดูกสันหลังนั้นราวกับแช่แข็งการเคลื่อนไหวถอยหลังของเธอไว้ทันที
ความเจ็บปวดจริง ๆ บนแก้มปลุกเถาหยูขึ้นมา เธอสะดุ้งเหมือนตื่นจากฝัน เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ตรงหน้าเธอไม่มีช่องน้ำฝักบัวอะไร แต่ทว่า หากถอยหลังอีกก้าวหนึ่ง ก็คือช่องน้ำฝักบัวเรียงรายแน่นหนาอยู่ด้านหลัง!
"เวร..."
เถาหยูรีบถอยหลังสองก้าว ร่างกายของเธอไม่ได้ละลาย มือยังอยู่กับตัวดี รอบข้างเงียบสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ตัวสั่นเทา รีบถอยให้ไกลจากช่องน้ำ ก่อนจะหายใจหอบ ๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลงอย่างรวดเร็ว
พักอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงค่อย ๆ แตะแผลยาวบาง ๆ บนแก้มอย่างเลื่อนลอย สายตาระแวดระวังตรวจตราทุกมุมอับรอบตัวอย่างละเอียด ไม่มีใครเลย
แผลที่สัมผัสได้นั้นเหมือนเกิดจากอาวุธมีดยาว ถ้าหากเป็นเช่นนั้น แผลนี้เองที่ปลุกเธอจากภวังค์ของปิศาจเงือก ใครช่วยเธอไว้?
"เป็นอะไรไป?"
หวังหนิงสุยกำลังตรวจตู้เก็บของในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สังเกตว่าเสียงฝีเท้าของเถาหยูไม่เป็นระเบียบจึงรีบวิ่งเข้ามา แต่เห็นเธอเอามือปิดหน้า สีหน้าซีดขาว ดูเหมือนวิญญาณยังไม่กลับเข้าร่าง
เถาหยูรีบดึงเขาออกจากห้องอาบน้ำ กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงสามคนที่ขอบสระดังขึ้นอย่างเร่งรีบ
"อย่าไป! ฟางเยว่! ตรงนั้นคือสระน้ำ!"
"รีบดึงเขาไว้!"
"รีบหลับตา รักษาสติไว้!"
"ฟางเยว่ตื่นสิ! กระโดดไม่ได้นะ!"
ทั้งสองคนหน้าซีด รีบคว้าอาวุธแล้ววิ่งไปตามเสียง
ที่ขอบสระน้ำ สมาชิกอีกสามคนที่มาด้วยกันกำลังต่อสู้กันอย่างชุลมุน สองคนกำลังจับแขนของชายหนุ่มหน้าตาคมคายคนหนึ่งไว้คนละข้าง เพื่อกันไม่ให้เขาเดินไปทางสระน้ำ
แต่เขากลับดื้อรั้น ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจะกระโดดลงน้ำ ราวกับเห็นสิ่งที่ปรารถนาอย่างยิ่ง ลำคอสั่นเทา กลืนน้ำลายตลอดเวลา
แม้จะมีผู้ใหญ่ที่ผ่านการฝึกมาสองคนห้อยอยู่ด้านหลัง เขาก็ยังคงเดินไปทางสระน้ำทีละก้าว พละกำลังในชั่วขณะนั้นมหาศาลจนน่าตกใจ ผู้ใหญ่สองคนได้แต่ถูกลากไปด้วย
สายตาของหวังหนิงสุยเหลือบไปที่ขอบสระ ร่างกายหดหู่เล็กน้อย สูดหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปจับผมของชายหนุ่มดึงไปทางด้านหลัง ศีรษะของเขาถูกดึงจนเงยขึ้น หนังศีรษะและผิวหนังบนใบหน้าถูกยืด แต่สีหน้าเขากลับไม่แสดงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มที่เคลิบเคลิ้ม
"ข้าจะไป... ให้ข้าไป..."
เขาพึมพำไม่หยุด มุมปากยกขึ้นด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข ก้าวเท้าราวกับติดอยู่กับพื้น ก้าวแต่ละก้าวหนักแน่นมาก สามคนที่ดึงเขาอยู่ต่างถูกเขาลากไปทางสระน้ำ
นี่ไม่ปกติเลย พละกำลังของเขาไม่ควรจะมากขนาดนี้ ชายหนุ่มคนนี้เพิ่งเข้าร่วมได้ไม่นาน ร่างกายคือคนที่อ่อนแอที่สุด พวกเขาจะกดเขาไว้ไม่อยู่ได้อย่างไร
ในตอนนี้ หวังหนิงสุยราวกับเห็นชะตากรรมของเพื่อนร่วมทีมเก่า ๆ ของเขา
ขอเพียงถูกสะกดใจให้กระโดดลงน้ำ ก็ต้องตายแน่นอน
"ฟางเยว่! ไอ้โง่เอ๊ย! นายไม่ได้บอกว่าจะเลี้ยงข้าวพวกพี่ ๆ รุ่นพี่มื้อใหญ่หลังจบงานหรือไง? ตอนนี้นายทำอะไรอยู่!" ชายที่จับแขนซ้ายของเขาพยายามดึงร่างเขากลับไปด้านหลัง พร้อมกับด่าเสียงดังด้วยความร้อนใจ
แต่ก้าวของฟางเยว่ไม่หยุดเลย
"หัวหน้า จะทำยังไงดี?" อีกคนมองไปที่หวังหนิงสุยอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร
เมื่อมองดูสระน้ำที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หวังหนิงสุยราวกับได้กลิ่นคาวสาบในน้ำ สัมผัสได้ว่ามีดวงตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตคู่นึ่ง จ้องมองพวกเขาอย่างคาดหวัง
เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่ปลายจมูก นิ้วมือกดลงบนอาวุธที่เอว
"ถ้าห้ามจริง ๆ ไม่ได้ ก็ปล่อยมือเถอะ" หวังหนิงสุยกล่าว
"กร๊อบ——"