ในการดึงรั้งกันอย่างสุดขีดเช่นนี้ เสียงกระดูกหักอันแหลมคมก็ดังมาจากแขนทั้งสองข้างของฟางเยว่
คนทั้งสองจึงได้สังเกตเห็นว่า เพราะการดึงรั้งและขัดขวางอย่างรุนแรงของพวกเขา ทำให้แขนของเพื่อนร่วมทีมถูกดึงให้งอไปด้านหลังอย่างเกินจริง กระดูกแหลมแทงทะลุจากชายเสื้อออกมา
สีหน้าของคนทั้งสองซีดขาวลง พวกเขาผ่อนแรงลงโดยไม่รู้ตัว
หวังหนิงสุยที่เหลือเพียงคนเดียวที่ควบคุมเขาไว้ไม่สามารถหยุดยั้งฟางเยว่ได้ ได้ยินเสียง "ฉีก" ดังขึ้น หนังศีรษะใต้มือของเขาก็แยกออกจากศีรษะของอีกฝ่าย เลือดและเนื้อร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย เผยให้เห็นเนื้อแดงสด
แต่ฟางเยว่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย สีหน้ายังดูมีความสุขเสียด้วยซ้ำ หลังจากหลุดจากการควบคุม เขาก็ระเบิดพลังอันแข็งแกร่งพุ่งไปข้างหน้า หวังหนิงสุยที่มีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วจึงคว้าเสื้อของเขาไว้อีกครั้ง แล้วทั้งคู่ก็พุ่งลงไปในสระว่ายน้ำพร้อมกัน!
"ผู้กอง!"
"ฟางเยว่!"
ในยามคับขัน หวังหนิงสุยรีบลดจุดศูนย์ถ่วงลงอย่างฉับไว ศีรษะกระแทกขอบสระอย่างแรง เกิดอาการตาลายขึ้นมากะทันหัน แต่ฟางเยว่กลับตกลงไปในน้ำโดยตรง!
น้ำที่กระเซ็นจากตัวเขากระจายลงมาอย่างกว้างขวาง หวังหนิงสุยเปียกไปทั้งตัว เขาหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ยังคงจับขาขวาของฟางเยว่ไว้แน่น จนเกือบถูกฉุดให้กลิ้งลงไปในสระด้วย
คนที่เหลืออีกสามคนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบเข้าไปช่วยกันทันที คนหนึ่งจับหวังหนิงสุย อีกคนช่วยจับขาอีกข้างของฟางเยว่
ทันทีที่เถาหยูเข้าไปใกล้ เธอก็พบว่าส่วนของฟางเยว่ที่จมอยู่ในน้ำ เหลือเพียงขาสองข้างที่โผล่เหนือผิวน้ำเท่านั้น ส่วนที่เหลือได้ละลายหายไปอย่างหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เลือดสักหยด
เธอสะอื้นไห้อย่างเงียบ ๆ และพูดด้วยเสียงสั่นเทา "...สายไปแล้ว"
ทุกคนปล่อยมือด้วยสีหน้าเศร้าสลด มองดูขาทั้งสองข้างค่อย ๆ จมหายไปในน้ำอย่างเลื่อนลอย หลังจากประคองหวังหนิงสุยให้ตั้งตัวได้แล้ว หลายคนก็ถอยหลังด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ฟางเยว่..."
หวังหนิงสุยใช้มือเช็ดหน้าอย่างแรง เพื่อปาดน้ำที่กระเด็นเข้าตาออก แต่จู่ ๆ หางตาก็เห็นดาบยาวเล่มหนึ่งเฉียดผ่านไปต่อหน้าต่อตา พร้อมเสียงลมหวีดหวิว
"ฉิว——"
ดาบยาวเล่มนั้นยาวประมาณสองเมตร ประกายเย็นเฉียบวาววับ ที่ด้ามดาบมีดาบไม้ท้อเล็ก ๆ สำหรับป้องกันภูตผีแขวนอยู่ แกว่งไกวไปตามสายลม ปะปนไปด้วยกลิ่นอายความผิดปกติอันเย็นชา
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน ปลายดาบยาวเล่มนั้นก็พุ่งฟันลงไปในน้ำอย่างหนัก!
ชั่วขณะนั้น ดาบยาวจุ่มลงในน้ำ กระแสน้ำถูกฟันแยกออกเป็นสองข้างทันที ผิวน้ำกระเซ็นสูงล้นเหนือศีรษะของทุกคน เกิดเป็นคลื่นยักษ์ใหญ่!
"แคร่ก——"
สายน้ำถูกฟันออกเป็นสองซีก เกือบจะถึงก้นสระ เสียงกรีดร้องแหลมสูงแผดออกมาจากใต้น้ำ คนทั้งสี่รีบอุดหูทันที และเกิดภาพหลอนขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้า!
ดูเหมือนจะได้กลิ่นหอมอันหอมหวานอบอวล แม้เถาหยูจะเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านี่คือภาพลวงตา แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะน้ำลายสอ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ผิวน้ำ
หอมจัง... หิวจัง... กินมัน...
กินมันเข้าไป แล้วตัวเองจะแข็งแกร่งขึ้น สิ่งนั้นเป็นของตัวเองอยู่แล้ว ควรจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเธอ!
เถาหยูก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่ในไม่ช้าก็ตั้งสติได้อีกครั้ง เธอกลืนน้ำลายอย่างเลื่อนลอย สมองเต็มไปด้วยความคิดที่ขัดแย้งกันระหว่างความอร่อยและกินไม่ได้ เธอหลับตาอย่างแรง แล้วกระแทกศีรษะลงกับพื้น เสียงดังปัง อะไรก็ตามที่รกหูรกตาก็สลายหายไปหมดสิ้น
ผิวน้ำที่ถูกดาบยาวฟันแยกยังไม่ทันสมาน ปิศาจเงือกใต้น้ำดูเหมือนจะถูกยั่วโกรธ ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนทนไม่ไหวตลอดเวลา
เถาหยูยกหัวที่โดนชนจนเป็นตุ่มขึ้นมา สมองที่มึนงงของเธอตามสายตาของดาบยาวไปจ้องที่สระว่ายน้ำโดยไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นฟางเยว่เบิกตากว้างจนแดงก่ำ ใบหน้าเปื้อนเลือด เศษหนังศีรษะฉีกขาดห้อยติดอยู่ที่หู ท่าทางกำลังอ้อนวอนขอความช่วยเหลืออย่างสุดชีวิต!
เพื่อนร่วมทีมยังไม่ตาย?
เธอเหลือบมองเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนที่ยังอยู่ในอาการมึนงง แล้วตบหน้าก็ให้หนึ่งทีอย่างไม่ปราณี
"ฟางเยว่ยังมีชีวิตอยู่!"
การกระทำของเธอปลุกคนอื่นอีกสามคนให้ตื่น เหมือนกับได้ยินคำสั่งบังคับ คนที่ยังจมอยู่ในภาพหลอนครึ่งหนึ่งก็ตั้งสติได้ทันที
หวังหนิงสุยไม่คิดไตร่ตรอง จับราวสระว่ายน้ำด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วยื่นมืออีกข้างไปทางฟางเยว่ คนอีกสองคนก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว สามคนร่วมแรงกันดึงร่างอีกฝ่ายขึ้นจากน้ำได้ในทีเดียว!
"แคร้ง!"
ดาบยาวแหวกน้ำ กลายเป็นเส้นเงินเข้าฝัก เสียงอึกทึกที่ข้างหูหายไปทันที กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ปลายจมูกก็สลายไปเมื่อน้ำสงบลง
ทุกคนลุกขึ้นยืนทันที
ในแสงสลัว พวกเขาเห็นชายคนหนึ่งเก็บดาบยาวแล้วยืนอยู่ในที่มืด สวมชุดดำทั้งตัว ที่เอวมีเพียงกระดิ่งเงินชุดหนึ่งห้อยอยู่ แกว่งไกวไปพร้อมกับดาบไม้ท้อเล็ก ๆ เป็นครั้งคราว มีเสียงกระทบกันอันไพเราะดังออกมา
"คุณเป็นใคร?"
ดูไม่เหมือนคน... สิ่งผิดปกติตัวใหม่หรือ?
ระหว่างที่พูด หวังหนิงสุยก็เหลือบมองเครื่องบันทึกที่ยังเปิดอยู่ด้านหลังอย่างไม่ให้ใครสังเกต แล้วทำสัญญาณมืออย่างเงียบ ๆ
ฟางเยว่ที่ถูกดึงขึ้นจากน้ำกำลังไออย่างสุดชีวิต ความเจ็บปวดบริเวณที่แขนหักทำให้เขาชาไปหมด แต่เขาก็ยังฝืนทนความเจ็บปวดแล้วรีบพูดว่า "นี่ไม่ใช่สิ่งผิดปกติในอาณาเขตประเภทตายทันที เมื่อลงน้ำแล้วจะไม่ถูกละลาย สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นภาพหลอน!"
เถาหยูและคนอื่น ๆ ขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก การไม่เข้าใจกฎการฆ่าของสิ่งผิดปกตินั้นเป็นเรื่องปกติ กฎการฆ่าที่ผิดพลาดก็ไม่ได้มีเพียงวันสองวัน พวกเขามาที่นี่ก็เพื่อลองผิดลองถูก
"อาจเป็นสิ่งผิดปกติประเภทจิตวิญญาณ" เถาหยูพูด "ใช้ภาพลวงตามอมเมาเรา ล่อให้คนเดินเข้าไปในอันตรายด้วยตัวเอง แล้วซ่อนความเคลื่อนไหวใต้น้ำ ทำให้คนจมน้ำตาย"
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกลอุบายเก่า ๆ ของสิ่งผิดปกติทั้งนั้น
ท่าทางที่เตรียมรับมือศัตรูอย่างเต็มที่ของพวกเขา กลับทำให้ชายหนุ่มชุดดำหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
เสียงหัวเราะ?
เป็นคน? ไม่ใช่สิ่งผิดปกติ?
แผ่นหลังของหลายคนที่เกร็งตึงเพราะความตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดีที่เป็นคน อย่างน้อยก็สามารถสื่อสารได้
เถาหยูสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อระงับความกลัว ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ พูดว่า "เมื่อกี้ขอบคุณที่ช่วยเพื่อนของเรา พวกเราเป็นหน่วยสำรวจชุดที่ 5 คุณอยู่หน่วยไหน?"
ชายหนุ่มชุดดำก้าวไปข้างหน้า
แสงสลัวสะท้อนเป็นเงามัว ๆ ในน้ำ ตอนนี้ทุกคนยืนห่างจากสระว่ายน้ำมาก มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังคงพิงขอบสระอยู่ แสงที่หักเหทำให้เห็นดวงตาสีเขียวมรกตอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาได้อย่างเลือนราง
ในความมืดมิด ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับเหมือนงูพิษ หวังหนิงสุยรู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาทันใด
เห็น ๆ ว่าเป็นคน แต่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับมีออร่าแปลก ๆ เหมือนสิ่งผิดปกติ
ดูไม่ใช่คนดีเลย...
ท่าทางระแวดระวังของพวกเขาดูน่าสนใจมากจริง ๆ ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้น แล้วชี้ปลายดาบมาทางพวกเขาอย่างน่ากลัว พร้อมยิ้มอันชั่วร้าย
"ตาย"
"กรี๊ดดด หนี!"
เมื่อเห็นพวกเขากระวนกระวายลากเพื่อนร่วมทีมจะหนี เขาก็กำลังจะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อขู่ให้ตกใจอีก แต่ในใจก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเกียจคร้าน
"พอแล้ว อย่าขู่เด็ก ๆ เลย เรื่องสำคัญต้องรีบทำ"
ความเย็นชาในดวงตาของชายหนุ่มชุดดำสลายไปทันที เขาก้าวสองสามก้าวตามคนที่ลากของหนักแล้ววิ่งไม่เร็วทัน แล้วเดินเคียงข้างพวกเขาอย่างสบาย ๆ พร้อมทักทายด้วยเสียงอบอุ่นที่แฝงเจตนาร้าย "ไง"
เถาหยูหันหัว "โอ้ย... เอ๊ะ?"
หลายคนเบรกกะทันหัน ปล่อยฟางเยว่ที่เกือบจะถูกดึงจนเสียรูป แล้วสบตากับรอยยิ้มตาหยีของชายหนุ่ม พวกเขาตกตะลึงไปชั่วขณะ
ดวงตาสีเขียวของชายหนุ่มเหลือบมองเครื่องบันทึกที่อยู่ด้านหลังพวกเขา แล้วค่อย ๆ หมุนลูกตากลับมามองคนที่หยุดเดินอยู่ "หยุดทำไม รีบไปให้พ้นเร็ว น้ำปิศาจจะตื่นแล้ว"
หลายคนมองหน้ากัน หัวใจยังคงเต้นรัวเพราะความตกใจเมื่อครู่ เกือบคิดว่าเจอสิ่งผิดปกติร่างมนุษย์เข้าแล้ว...
ดีที่เป็นคน
หลายคนเดินต่อไปอีกสองสามก้าว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลัง หวังหนิงสุยหันกลับไป เห็นชายหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าจะจากไป