มหาขันทีท้าสวรรค์: ราชันย์มังกรก็แพ้ใจ

เฉิงฮั่วชวน นักศึกษาปริญญาโทประวัติศาสตร์ ถูกหนังสือหล่นใส่หัวขณะหักโหมเขียนวิทยานิพนธ์ พอฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองคุกเข่าอยู่ในท้องพระโรงแห่งราชวงศ์ต้าหมิง ตรงหน้าคือจักรพรรดิหงอู่ จูหยวนจาง ที่กำลังจะลงโทษประหารล้างตระกูลหูเหวยยง ส่วนร่างเดิมของเขาเป็นขุนนางฝ่ายตรวจสอบขี้ขลาดที่เพิ่งสิ้นใจเพราะความกลัว ที่หนักกว่านั้น จูหยวนจางเรียกให้เขาแสดงความเห็น เฉิงฮั่วชวนคิดในใจว่าซวยแล้ว เพิ่งข้ามภพมายังไม่ทันข้ามวันกำลังจะได้กลับไปแล้ว แต่ในวินาทีต่อมา เขากลับสวมสีหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว กล่าวขึ้นว่า “ฝ่าบาท เพียงประหารหูเหวยยงผู้เดียวก็พอแล้ว หากล้างโคตรทั้งเก้าชั่วโคตร อีกสามปีราษฎร์ต้าหมิงจะไร้ขุนนางบริหารราชการ” จูหยวนจางหรี่ตามอง “เจ้ารู้หรือไม่ คนที่กล้ากล่าวเช่นนี้กับข้าตายไปสองคนก่อนแล้ว” เขาไม่สะทกสะท้าน “กระหม่อมทราบ แต่กระหม่อมทราบดีกว่าว่า สิ่งที่ฝ่าบาทปรารถนาคือแผ่นดินมั่นคงชั่วลูกชั่วหลาน มิใช่แม่น้ำโลหิต” นับแต่นั้น เขาก็กลายเป็นขุนนางผู้ไม่เกรงตายที่สุดในต้าหมิง คดีหลานอวี้ เขาคุกเข่าอดอาหารถวายฎีกากลางแดดหน้าประตูอู่เหมิน คดีผนึกเท็จ เขานำขุนนางร้อยแปดปฏิเสธราชโองการ จูหยวนจางกริ้วถึงขั้นชักกระบี่ แต่ทุกครั้งที่เห็นแววตาของเขา ดาบนั้นก็ฟันไม่ลง ขุนนางผู้ยอมพลีชีพเพื่อทัดทาน กับฮ่องเต้ผู้ไม่ยอมสังหาร ทั้งขุนนางและแม่ทัพต่างตกตะลึง โลกนี้มีคนเอาชนะความเกรี้ยวกราดของจูหยวนจางได้จริงหรือ? องค์ชายรัชทายาทจูเปียวถือเขาเป็นมิตรแท้ เอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ทั่วทั้งราชสำนัก ก็เจ้าเพียงผู้เดียวที่กล้าพูดเช่นนี้” แต่ไม่มีใครรู้ว่า เมื่อกลับถึงจวน ใต้เท้าผู้หาญกล้าน้ำแข็งเหล็กผู้นี้ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ บ่นกับบ่าวเก่าว่า “เจ้าไม่เห็นสายตาท่านจูหรือ เหมือนจะกินข้าเสียให้ได้ ข้านี่ใช่ว่าจะเป็นขุนนาง ข้าเป็นเครื่องสังเวยชัด ๆ ” ... ติดตาม ‘กระบอกเสียง’ ที่แกร่งกล้าที่สุดในต้าหมิง กับการสอนฮ่องเต้ให้รู้จักทำตัวเป็นคนผ่านระบบออนไลน์