ก่อนวันนี้ หยางฝานไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานเลย แต่ช่วยไม่ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายยื่นข้อเสนอให้มากเกินไป
การเกาะภรรยากินอาจฟังดูไม่ดี แต่ถ้าเรื่องนี้ตกมาอยู่กับตัว ใครบ้างจะไม่ขอบคุณฟ้าดิน
“ลั่ว...โหรวเอ๋อร์ ผมเรียกคุณแบบนี้ได้ไหม?” หยางฝานกระแอมเบา ๆ พลางเอ่ย อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นภรรยาของเขาแล้ว เรียกคุณหนูลั่วหรือลั่วโหรวฟังดูห่างเหินเกินไป
“ตามสบาย” มุมปากของลั่วโหรวเผยรอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
เมื่อเทียบกับเหล่าลูกหลานตระกูลใหญ่ ท่าทางอึดอัดเล็กน้อยของหยางฝานกลับทำให้นางรู้สึกขบขันอยู่บ้าง
“สามี ไม่ต้องเกร็งไปหรอก พรสวรรค์ที่คุณแสดงให้เห็น หากเกิดในตระกูลลั่วเหมือนฉัน ความสำเร็จคงไม่ด้อยไปกว่าฉันในอดีต มีแต่จะเหนือกว่าด้วยซ้ำ เมื่อดูจากสภาพของฉันตอนนี้ คนที่ไม่คู่ควรกับคุณคือฉันต่างหาก”
“ผมเต็มใจแต่งเข้าตระกูลคุณอย่างยิ่ง” หยางฝานรีบโบกมือ
พูดอะไรอย่างนั้น อีกฝ่ายเป็นถึงทายาทเทพ สินเดิมที่ให้มาก็ช่วยให้เขาประหยัดเวลาอ้อมค้อมไปได้ตั้งสิบปี
แม้ภรรยาคนนี้จะมีใบหน้าเหี่ยวแห้งเพราะอาณาจักรเทพเสียหาย แต่พอปิดไฟตอนกลางคืนแล้วก็ไม่ต่างกันหรอก ที่สำคัญสินเดิมหนามาก นี่มันช่วยให้เขาจากชาวนายากจนพลิกฐานะกลายเป็นคนมีกินได้ในพริบตา
นี่ไม่ใช่เรื่องไม่คู่ควรเลย เขาต่างหากที่เหมือนถูกหวยรางวัลใหญ่
เมื่อเห็นท่าทางปลาบปลื้มจนทำอะไรไม่ถูกของหยางฝาน แววตาของลั่วโหรวก็มีทั้งความขบขันและความเวทนา
“นี่คือพิกัดอาณาจักรเทพของฉัน ในเมื่อเรายืนยันความสัมพันธ์กันแล้ว ก็เข้ามาเถอะ” ลั่วโหรวเชิญหยางฝานเข้าสู่อาณาจักรเทพของนาง
หยางฝานแตะพิกัดเบา ๆ จิตสำนึกก็ถูกพลังไร้รูปร่างดึงเข้าไปในอาณาจักรเทพของอีกฝ่าย