หลี่ซูหาวหันมาจ้องหยางฝานเขม็ง “ตอนอาณาจักรเทพเพิ่งตื่นรู้ ทุกคนต่างมีความมุ่งมั่นยิ่งใหญ่ คิดว่าขอแค่พยายาม ชีวิตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ
“แต่ความจริงล่ะ? ลองดูพ่อแม่ของพวกเราสิ พวกเขารีดเค้นศรัทธาจากผู้ศรัทธาของตัวเองไม่หยุด จนหลังค่อม ผมหงอกขาวแล้วยังต้องทำงานต่อไป
“สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์มีอายุขัยถึง 500 ปี แต่ส่วนใหญ่กลับแก่ตายตั้งแต่อายุสองสามร้อยปี นายหยางคิดอย่างไร?”
“ทรัพยากรของอาณาจักรเทพถูกใช้เกินกำลัง” หยางฝานตอบโดยไม่ต้องคิด มารดาของเขา ซุนหรง ก็มีปัญหาสุขภาพในด้านนี้แล้ว
“สหพันธรัฐเก็บภาษีรายหัว เพื่อหาแต้มศรัทธา ทุกธุรกรรมยังต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา แม้แต่แพลตฟอร์มซื้อขายออนไลน์ก็เก็บค่าธรรมเนียมธุรกรรม 2% ทั้งที่เมื่ออินเทอร์เน็ตพัฒนาไปถึงขั้นนี้ การจับคู่ซื้อขายแทบไม่มีต้นทุนแล้ว
“พอเรียนจบ เราก็จะสูญเสียความคุ้มครองจากกฎหมายของสหพันธรัฐ ไม่ก็ต้องแข็งแกร่งพอ ไม่ก็ต้องหาที่พึ่ง
“ทั้งภาษีที่เก็บจากทุกด้านของชีวิต ทั้งค่าใช้จ่ายแฝงสารพัด การลงทุนเพื่อฝึกฝนผู้ศรัทธาให้ปกป้องอาณาจักรเทพ หรือไม่ก็หาที่พึ่งโดยตรงแล้วยกผลประโยชน์ส่วนใหญ่ให้อีกฝ่าย ทุกอย่างล้วนทำให้ดอกเบี้ยทบต้นกลายเป็นเพียงโจทย์คณิตศาสตร์ที่สวยหรู
“อัตรากำไรจากการลงทุนในอาณาจักรเทพสูงก็จริง แต่ถ้านายเอาแต่ลงทุน อาณาจักรเทพของนายก็เหมือนเนื้อชั้นดีชุ่มฉ่ำ รอให้ศัตรูมาถึงวันหนึ่งแล้วเชือดเอาไปพร้อมชีวิตของนาย”
“สมกับเป็นนักเรียนหลี่ที่อ่านตำรามากมาย ความรู้กว้างขวางจริง ๆ” หยางฝานเอ่ยชื่นชม
คำพูดของหยางฝานมาจากใจจริง ตอนนี้เขาเพิ่งอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสาม ตัวเขาเองยังไม่เคยคิดไกลถึงขนาดนั้น